วดึงซูเฉินออกจากอ้อมอกของเธอทันที
“ฟู่… ฉันรอดแล้ว!” ซูเฉินถอนหายใจโล่งอก เงยหน้าขึ้นเตรียมจะขอบคุณคนที่ช่วยไว้
แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าหนึ่งในนั้นคือเซี่ยหลิงหยุน
“เธอมาที่นี่ได้ยังไง?” เขาถามด้วยความประหลาดใจ
“ถ้าฉันไม่มา นายกะจะอยู่ในอ้อมอกผู้หญิงคนนั้นต่อไปงั้นเหรอ?” สายตาของเซี่ยหลิงหยุนกวาดมองเขากับเหวินซิน แล้วพูดด้วยเสียงเรียบ
ซูเฉินเกาหัวอย่างเขิน ๆ ไม่รู้จะตอบยังไง
ในตอนนั้น เหวินซินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “ซูเฉิน เธอคือใคร?”
“นี่คงเป็นซูเฉินคนนั้นสินะ” ก่อนที่ซูเฉินจะตอบ หญิงสาวอีกคนที่มากับเซี่ยหลิงหยุนก็พูดขึ้นก่อน
เธอก็เป็นสาวสวยรูปร่างดี แม้จะยังไม่เท่ากับพี่น้องตระกูลเหวิน
แต่เมื่อเธอยื่นมือมา ซูเฉินก็รีบจับมือแล้วพูด “ผมชื่อซูเฉิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
สาวคนนั้นยิ้ม แล้วแนะนำตัว “ฉันคือเซี่ยหยุน เป็นลูกพี่ลูกน้องของหลิงหยุน”
“และก็เป็นรุ่นพี่ของเหวินซินที่อยู่ข้างๆ นายด้วย~”
ซูเฉินหันไปมองเหวินซินที่กำลังจ้องเซี่ยหลิงหยุนอยู่ แล้วเกาหัวอย่างเก้อๆ “เอ่อ… โลกมันแคบจริงๆ แฮะๆ”
เซี่ยหยุนยิ้มเล็กน้อย แล้วพูด “ว่าแต่ พวกเธอมาลงดันเจี้ยนใช่ไหม?”
“งั้นมาจัดทีมด้วยกันดีมั้ย?”
“เราขาดคนมาช่วยถัวเฉลี่ยเลเวลพอดี”
เมื่อได้ยินแบบนั้น เซี่ยหลิงหยุนก็เลิกจ้องเหว
