ินซิน แล้วรีบพยักหน้า “เอาสิ!”
เธออยากเข้าดันเจี้ยนกับซูเฉินมากที่สุด
แต่เหวินซินดึงซูเฉินตัวกลับไป แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ได้ที่ไหนล่ะ? รุ่นพี่เลเวล 32 แล้วนะ”
“ถ้าพวกเราสองคนเข้าไป ค่าเฉลี่ยเลเวลก็จะเกิน 20 จะเข้าด้วยกันได้ยังไง?”
เซี่ยหยุนชะงักไปเล็กน้อย เธอมองซูเฉินด้วยความสงสัยแล้วถาม “ตอนนี้นายเลเวลเท่าไหร่…”
“13!” ซูเฉินตอบทันที
รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเซี่ยหยุนแข็งค้างทันที
เธอมองซูเฉินนิ่งๆ
ผ่านไปสักพัก เธอก็หันไปมองเซี่ยหลิงหยุนข้างๆ แล้วถอนหายใจ “ฉันคงแก่แล้วจริงๆ รุ่นใหม่เก่งกว่ารุ่นเก่ามาก”
“เดิมทีคิดว่าหลิงหยุนเลเวล 11 ในห้าวันก็ถือว่าอัจฉริยะมากแล้วนะ”
“ไม่คิดว่าจะมีคนที่เหนือกว่านั้นอีก”
“แต่แบบนี้แหละดีแล้ว ถึงจะคู่ควรกับความชอบของหลิงหยุน ฮิๆ~”
เธอแซวแล้วหัวเราะเบาๆ
ความเย็นชาของเซี่ยหลิงหยุนหายไปทันที เธอกระทืบเท้าแล้วพูด “พี่หยุน~!”
“ฉันแซวไม่ได้หรือไง? เขินเหรอ?”
สองพี่น้องวิ่งไล่กัน หยอกล้อกันไปมา
เหวินซินโน้มตัวเข้ามาใกล้ซูเฉิน แล้วกระซิบเบาๆ “ดูสิ นายก่อเรื่องอะไรไว้ ไปทำอีท่าไหนถึงไปสนิทกับเด็กสาวคนนั้นได้ รีบบอกมานะ”
ซูเฉินเกาหัวแล้วถอนหายใจ “ช่วยไม่ได้ บางทีหน้าตาดีเกินไปมันก็ทุกข์แบบนี้แหละ”
เหวินซินคันไม้คันมืออยากจะ
