ยามสายของเมืองหลวงหอเยว่เซียงยังคงคึกคักไม่ต่างจากทุกวันโคมแดงที่แขวนเรียงรายตามระเบียงไม้แกว่งไกวเบา ๆ ตามแรงลมเสียงพิณแผ่วหวานลอยลงมาจากชั้นบนผสมกับเสียงหัวเราะของแขกผู้มาเยือนแต่ภายในห้องรับรองด้านในสุดของหอกลับเงียบสงบอย่างประหลาดหลินเซียงหลัวกำลังนั่งอยู่ข้างหน้าต่างปลายนิ้วเรียวยาวของนางพลิกหน้าสมุดบัญชีอย่างช้า ๆแสงแดดยามสายส่องผ่านม่านไหมบางทาบลงบนใบหน้างดงามของนางในขณะนั้นเองสาวใช้คนสนิทรีบเดินเข้ามาก่อนจะค้อมศีรษะ“เถ้าแก่เนี้ย มีแขกมาขอพบเจ้าค่ะ”หลินเซียงหลัวยกสายตาขึ้นเล็กน้อย“แขกผู้ใด”สาวใช้ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ“คุณหนูจาก…ตระกูลหลินเจ้าค่ะ”ปลายนิ้วของหลินเซียงหลัวหยุดชะงักเพียงชั่วครู่จากนั้นรอยยิ้มบางก็ปรากฏบนริมฝีปาก“เชิญเข้ามา”ไม่นานนักประตูห้องก็เปิดออกหญิงสาวสองคนก้าวเข้ามาภายในคนหนึ่งสวมชุดไหมสีชมพูอ่อนอีกคนสวมชุดสีฟ้าใบหน้าของทั้งสองงดงามตามแบบบุตรสาวตระกูลใหญ่แต่บนแก้มด้านซ้ายของคนพี่กลับมี รอยแผลเป็นจาง ๆแม้จะถูกแต่งหน้าปกปิดไว้แต่ก็ยังไม่อาจซ่อนมันได้ทั้งหมดสายตาของหลินเซียงหลัวหยุดอยู่ที่รอยแผลนั้นเพียงครู่เดียวในใจของนางกลับหัวเราะเบา ๆแผลนั้น…คือของขวัญจากข้าเองหญิงสาวทั้งสองค้อมศีรษะเล็กน้อย“คารวะเถ้าแก่เนี้ยหอเยว่เซียง”หลินเซียงหลัวยกถ้วยชาขึ้นจิบก่อ
