นจะตอบเรียบ ๆ“ไม่ต้องมากพิธี”“พวกเจ้ามีเรื่องใดจึงมาพบข้า”หญิงสาวคนน้องรีบพูดขึ้น“เราได้ยินชื่อเสียงของหอเยว่เซียงมานาน”“ว่าที่นี่มีทั้งครีมบำรุงผิวและยารักษาแผลที่หาไม่ได้จากที่อื่น”นางชำเลืองมองใบหน้าของพี่สาวก่อนพูดต่อเบา ๆ“พี่สาวข้ามีแผลที่ใบหน้า”“เราจึงอยากขอความช่วยเหลือจากเถ้าแก่เนี้ย”หลินเซียงหลัวมองพวกนางนิ่ง ๆก่อนจะวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา“ยาของหอเยว่เซียง…”นางพูดช้า ๆ“ไม่ใช่ของที่ขายให้ใครก็ได้”คำพูดนั้นทำให้สองพี่น้องชะงักไปเล็กน้อยคนพี่รีบพูดขึ้น“เรายินดีจ่ายเงินเท่าใดก็ได้”หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ“เงินหรือ…”“หอเยว่เซียงไม่เคยขาดเงิน”นางลุกขึ้นยืนเดินเข้ามาใกล้เล็กน้อยสายตาของนางกวาดมองแผลบนใบหน้าของหญิงสาวอย่างพิจารณา“แผลนี้…”“ไม่ได้เกิดขึ้นไม่นาน”หญิงสาวทั้งสองชะงักเล็กน้อยหลินเซียงหลัวพูดต่อ“ยาที่ใช้รักษา ต้องตรวจแผลด้วยตัวเองก่อน”“และต้องรักษาต่อเนื่องหลายครั้ง”“จึงจะจางลงได้”คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของสองพี่น้องสว่างขึ้นทันที“จริงหรือ”หลินเซียงหลัวยิ้มบาง“แต่มีเงื่อนไข”หญิงสาวทั้งสองรีบถาม“เงื่อนไขใด”หลินเซียงหลัวหันกลับไปนั่งที่เดิมก่อนพูดอย่างสงบ“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป”“พวกเจ้าต้องมาที่หอเยว่เซียงทุกสามวัน”“ข้าจะเป็นคนตรวจแผลและปรุงยาให้ด้วยตัวเอง”สองพี่
