น้องสบตากันแม้จะรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยแต่แผลบนใบหน้านั้นสำคัญเกินกว่าจะปล่อยไว้สุดท้ายคนพี่ก็พยักหน้า“เช่นนั้น…เราฝากตัวด้วย”หลินเซียงหลัวยิ้มบางสายตาของนางลึกและเย็น“ดี”“เช่นนั้นเราจะเริ่มรักษาในวันพรุ่งนี้”หญิงสาวทั้งสองค้อมศีรษะก่อนจะลุกขึ้นลาเมื่อประตูห้องปิดลงบรรยากาศก็กลับมาเงียบอีกครั้งสาวใช้คนสนิทเดินเข้ามาใกล้ก่อนถามเบา ๆ“เถ้าแก่เนี้ย…ท่านตั้งใจจะรักษาจริงหรือเจ้าคะ”หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างสายตาของนางมองออกไปยังถนนด้านล่าง“แน่นอน”นางพูดช้า ๆ“ข้าจะรักษา”ลมยามสายพัดม่านหน้าต่างให้ไหวเบา ๆริมฝีปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย“แต่ก่อนจะรักษาแผลบนใบหน้า…”ดวงตาของนางเย็นลง“ข้าจะต้องรู้ให้ได้ก่อน”“ว่าในคืนไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน…”“พวกมันมีส่วนเกี่ยวข้องมากแค่ไหน”โคมแดงของหอเยว่เซียงแกว่งไกวเบา ๆและกระดานหมากแห่งการแก้แค้นกำลังเริ่มเดินอีกครั้ง
