ืนอยู่เงียบ ๆ มาตั้งแต่ต้นเสื้อคลุมสีดำของเขากลืนไปกับความมืดดวงตาคมเย็นจับจ้องภาพตรงหน้าเขาคือเซียวเหยียนตั้งแต่วินาทีที่เห็นหลินเซียงหลัวกับบุรุษอีกคนยืนใกล้กันเช่นนี้แววตาของเขาก็เย็นลงอย่างน่ากลัวมือที่วางอยู่บนกิ่งไม้กำแน่นเล็กน้อย“นัดพบกันลับ ๆ ใต้แสงจันทร์…”เขาพึมพำเบา ๆมุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหึงหวงที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับสายตาของเขาหยุดอยู่ที่จี้หยกรูปดอกเหมยแล้วความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนก็ผุดขึ้นมาเด็กหญิงตัวเล็กที่เคยช่วยเขาไว้เด็กหญิงที่มีแววตาแบบเดียวกันเซียวเหยียนหรี่ตาลงช้า ๆหัวใจของเขาเต้นแรงอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น“หลินเซียงหลัว…”เขาพึมพำเบา ๆ“เจ้า…เป็นใครกันแน่”ใต้แสงจันทร์ความลับที่ซ่อนมานานกว่าสิบปีกำลังเริ่มเผยตัวออกมาทีละน้อยและไม่มีใครรู้ว่าคืนแห่งการพบกันนี้จะเปลี่ยนชะตาของทุกคนไปตลอดกาล
