งตาของเซวียอวี้เฉินหรี่ลงเล็กน้อยตั้งแต่เขาเข้ามาในหอเยว่เซียงเขารู้สึกบางอย่างกับหญิงสาวคนนี้ความคุ้นเคยที่อธิบายไม่ได้เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวสายตาคมจับจ้องนาง“ข้าขอถามเจ้าตรง ๆ”“เจ้าเคยมีนามว่าอะไร”หลินเซียงหลัวนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง“ท่านแม่ทัพถามคำถามแปลกนัก”เซวียอวี้เฉินยังคงมองนางไม่ละสายตา“แล้ว…”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะถามคำถามที่อยู่ในใจ“เจ้ามี ปานรูปดอกเหมย อยู่ที่หลังใช่หรือไม่”ลมกลางคืนเหมือนหยุดพัดไปชั่วขณะหลินเซียงหลัวเงียบลงสายตาของนางลึกขึ้นเล็กน้อยเซวียอวี้เฉินพูดต่อช้า ๆ“เมื่อหลายปีก่อน ข้าเคยรู้จักเด็กหญิงคนหนึ่ง”“นางเป็นบุตรสาวของเจ้าหญิงซีหลิง”“และนางก็มีปานแบบเดียวกัน”คำพูดนั้นทำให้หลินเซียงหลัวหันหน้าหนีเล็กน้อยก่อนจะหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อมันคือจี้หยกสีขาวแกะสลักรูปดอกเหมยหยกชิ้นนั้นเก่าแต่ยังคงงดงามเซวียอวี้เฉินเบิกตาเล็กน้อยทันที“หยกชิ้นนั้น…”เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว“มันเป็นของเจ้าหญิงซีหลิง”หลินเซียงหลัวมองหยกในมือดวงตาของนางนิ่งสงบ“มันเป็นของที่มารดาทิ้งไว้ให้ข้า”คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเซวียอวี้เฉินกระแทกแรง“เช่นนั้น…”เขาพูดเบา ๆ“เจ้าคือ—”แต่ในขณะนั้นเองเสียงกิ่งไม้ไหวเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากเงามืดไม่มีใครรู้ว่าบนกิ่งต้นหลิวใกล้ศาลามีบุรุษอีกคนย
