ภายในห้องรับรองชั้นในของหอเยว่เซียงแสงตะเกียงส่องสะท้อนผนังไม้แกะสลักเป็นเงาอ่อน ๆบรรยากาศภายในห้องเงียบงัน แต่กลับแฝงด้วยความตึงเครียดที่ยากจะมองเห็นเซียวอวี้เฉินยืนอยู่ข้างโต๊ะดวงตาคมลึกของเขาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังส่วนอีกด้านหนึ่งเซียวเหยียนกำลังนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักท่าทางดูผ่อนคลายแต่นัยน์ตากลับลึกและเย็นนิ้วเรียวยาวของเขาหมุนถ้วยสุราช้า ๆสายตาคมกวาดมองบุรุษจากต่างแคว้นอย่างเงียบงันสองบุรุษสองอำนาจแม้ไม่มีคำพูดใดรุนแรงแต่บรรยากาศกลับเหมือนดาบสองเล่มที่กำลังวัดคมกันอยู่ในปลอกหลินเซียงหลัวยืนอยู่ระหว่างพวกเขาดวงตาของนางสงบนิ่งราวกับกำลังมองดูหมากบนกระดานซึ่งผู้เล่นทั้งสองกำลังวัดเชิงกันอย่างเงียบ ๆในขณะนั้นเองเซียวเหยียนวางถ้วยสุราลงเสียงกระทบโต๊ะดังเบา ๆเขาลุกขึ้นยืนช้า ๆก่อนพูดอย่างไม่เร่งรีบ“ดึกแล้ว”สายตาคมของเขาหันมาหาหลินเซียงหลัว“ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่ท่าทีของเขากลับเหมือนคำสั่งมากกว่าคำขอเซียวอวี้เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อยหลินเซียงหลัวมองทั้งสองคนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค้อมศีรษะเล็กน้อยตามมารยาท“ถ้าเช่นนั้นเชิญท่านทั้งสองสนทนากันต่อเถิด”แต่ก่อนที่นางจะพูดจบเซียวเหยียนก็ยื่นมือออกมาจับข้อมือของนางเบา ๆ“เจ้ามากับข้า”เขาพูดสั้น ๆ
