ก่อนจะพานางเดินออกจากห้องโดยไม่แม้แต่หันกลับไปมองประตูไม้ถูกเปิดออกลมยามค่ำคืนพัดเข้ามาเบา ๆแล้วประตูก็ปิดลงอีกครั้งทิ้งให้เซียวอวี้เฉินยืนอยู่เพียงลำพังภายในห้องที่เงียบงันทางเดินชั้นบนของหอเยว่เซียงโคมแดงแขวนเรียงรายตามชายคาแสงสีส้มส่องใบหน้าของทั้งสองคนเซียวเหยียนยังคงจับข้อมือของนางอยู่จนกระทั่งเดินมาถึงระเบียงเงียบสงบเขาจึงปล่อยมือหลินเซียงหลัวมองเขาเล็กน้อย“ท่านพาข้าออกมาเพราะเหตุใด”เซียวเหยียนหันมามองนางสายตาคมลึก“เจ้าดูเหมือนจะสนใจแม่ทัพเซียวไม่น้อย”น้ำเสียงของเขาเรียบแต่แฝงความเย็นบางอย่างหลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ“ท่านคิดมากไปแล้ว”นางเอนตัวพิงราวระเบียง“เขาเป็นแขก ข้าก็เพียงต้อนรับตามมารยาท”เซียวเหยียนมองนางอยู่นานก่อนจะพูดช้า ๆ“ระวังตัวไว้บ้าง”“บุรุษคนนั้น…ไม่ธรรมดา”หลินเซียงหลัวยิ้มบาง ๆแต่ในใจของนางกำลังคิดถึงสิ่งเดียวกันแคว้นซีหลิงแคว้นของมารดาในขณะเดียวกันภายในห้องรับรองเซียวอวี้เฉินยังคงยืนนิ่งอยู่สายตาของเขามองไปยังประตูที่ปิดลงภาพของหญิงสาวเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในความคิดใบหน้าที่คล้ายสายตาที่เหมือนและความรู้สึกคุ้นเคยประหลาดเขาหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนพึมพำเบา ๆ“หรือว่า…”“เจ้าจะเป็น…”ในความทรงจำของเขามีเด็กหญิงคนหนึ่งเด็กหญิงที่มี ปานรูปดอกเหมยและ
