มพำกับตัวเอง“ข้าจะทำให้พวกเขาชดใช้ทุกอย่าง”แต่ในเวลานั้นเองนางยังไม่รู้เลยว่าบุรุษจากต่างแคว้นที่เพิ่งเข้ามาในเมืองหลวงกำลังตามหานางอยู่เช่นกันค่ำวันนั้นภายในโรงเตี๊ยมใหญ่กลางเมืองเซียวอวี้เฉินนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างถ้วยสุราถูกวางลงอย่างเบามือสายลับคนหนึ่งกำลังรายงานเบา ๆ“ท่านแม่ทัพ ข้าสืบได้แล้ว”“สตรีที่มีข่าวลือเรื่องกลิ่นหอมและปานดอกเหมย…”เซียวอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“นางคือใคร”สายลับตอบทันที“นางชื่อ หลินเซียงหลัว”“เป็นผู้ดูแลหอเยว่เซียง”ดวงตาของเซียวอวี้เฉินนิ่งลงทันที“หอคณิกา…”เขาพึมพำเบา ๆสายลับพูดต่อ“ไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนาง”“นางมักสวมผ้าคลุมหน้า”เซียวอวี้เฉินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนยกถ้วยสุราขึ้นช้า ๆแสงตะเกียงสะท้อนในดวงตาของเขา“หอเยว่เซียง…”มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย“ดูเหมือน…”“ข้าจะต้องไปเยือนที่นั่นสักครั้งแล้ว”ลมยามค่ำคืนพัดผ่านถนนของเมืองหลวงโคมแดงส่องแสงสลัวและไม่มีใครรู้เลยว่าการมาถึงของบุรุษจากต่างแคว้นกำลังจะทำให้ชะตาของหลายคนในเมืองหลวงเริ่มเปลี่ยนแปลงรวมถึงชะตาของหลินเซียงหลัวด้วยเพราะเขาคือคนแรกที่อาจมองเห็นความจริงว่าคุณหนูที่ตายไปในกองไฟเมื่อสิบปีก่อนยังมีชีวิตอยู่
