ะเงียบงันเกินไปเซียวอวี้เฉินไม่เคยเชื่อข่าวนั้นเพราะหลายเดือนก่อนเดินทางมาสายลับของเขานำข่าวบางอย่างกลับมาข่าวที่ทำให้เขาเดินทางมาที่เมืองหลวงแห่งนี้“ในเมืองหลวง มีสตรีผู้หนึ่ง…”สายลับเคยรายงาน“นางมีกลิ่นหอมประหลาดติดกาย”“และมีปานรูปดอกเหมยที่แผ่นหลัง”คำพูดนั้นทำให้เซียวอวี้เฉินเงียบไปนานเพราะ ปานดอกเหมยคือสัญลักษณ์สายเลือดของราชวงศ์ซีหลิงและมีเพียงไม่กี่คนในโลกที่มีมันเขามองกำแพงเมืองหลวงเบื้องหน้าก่อนพูดเบา ๆ“ข้าอยากรู้…”“ว่าเจ้าคือใครกันแน่”ในเวลาเดียวกันที่ หอเยว่เซียงโคมแดงจำนวนมากแกว่งไกวเบา ๆ ตามแรงลมยามเย็นเสียงพิณและเสียงหัวเราะของแขกยังคงดังอยู่ด้านล่างแต่ภายในห้องด้านบนหลินเซียงหลัวกำลังนั่งอ่านรายงานบางอย่างสาวใช้คนสนิทรีบเดินเข้ามา“นายหญิง”นางคำนับก่อนพูด“วันนี้มีขบวนจากต่างแคว้นเข้ามาในเมืองหลวงเจ้าค่ะ”หลินเซียงหลัวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“ต่างแคว้นหรือ”“เจ้าค่ะ”“ได้ยินว่ามีแม่ทัพหนุ่มมาด้วย ผู้คนกำลังพูดถึงกันทั่วเมือง”หลินเซียงหลัวเพียงพยักหน้าเบา ๆเรื่องการเมืองระหว่างแคว้นนางไม่ค่อยสนใจนักในตอนนี้สิ่งที่นางต้องสนใจมากกว่าคือตระกูลหลินนางวางกระดาษลงก่อนลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างแสงอาทิตย์ยามเย็นตกกระทบใบหน้าของนางดวงตาคู่งามเย็นเฉียบ“อีกไม่นาน…”นางพึ
