หาใช่เรื่องแปลกประหลาดไม่”
อย่างน้อยหากเป็นลวี่หยางละก็… เขาไม่มีทางทำเช่นนั้นเด็ดขาด
หงยวิ๋นเจินเหรินก็เป็นตัวอย่างอันชัดเจน เป็นถึงเจินจวินกลับชาติ แต่ภายหลังกลับถูกผู้อาวุโสจงกวง ผู้เป็นศิษย์รุ่นหลังบีบกดไว้จนหัวหด นับว่าน่าอับอายอย่างที่สุด
ลวี่หยางส่ายหน้าช้า ๆ สลัดความคิดฝุ้งซ่านทิ้งไป ก่อนจะจดจ่อสมาธิอีกครา
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา คัมภีร์พินิจโอสถทองคำเล่มนี้ ได้มอบความกระจ่างแก่เขาอย่างหาที่เปรียบมิได้ ถึงกับกล่าวได้ว่า เป็นผู้ชี้หนทางให้แก่ตนในเรื่องการขึ้นสู่ขั้นรวมโอสถอย่างเป็นรูปธรรมทีเดียว
“อาคารสูงพันวาบ่อเกิดจากเวหา หากมิใช่เริ่มต้นจากพื้นราบแล้วไซร้ จะสูงเสียดเมฆาได้อย่างไร?”
“หากต้องการขึ้นครองตำแหน่งแห่งโอสถทองคำ พื้นฐานนั้นจำต้องมั่นคงตั้งแต่แรกเริ่มในขั้นสร้างรากฐาน หากเกิดผิดพลาดสักครา เมื่อล่วงถึงขั้นกลางแล้วไซร้ ก็ไม่มีโอกาสให้แก้ไขอีกเลย”
คัมภีร์พินิจโอสถทองคำ ใช้สายตาแห่งเจินจวิน มาบรรยายความเข้าใจของผู้แต่งที่มีต่อผลแห่งเต๋า และตำแหน่งผลที่สอดคล้องกันกับสิบฟ้าศักดิ์สิทธิ์ สิบสองพิภพลี้ลับ ไม่เพียงแค่จัดเรียงความหมาย ยังแจกแจงคุณสมบัติและจัดจำแนกธาตุทั้งห้า ทำให้สัญลักษณ์แห่งพลังแต่ละขุมปรากฏชัดเจนอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ในชาตินี้ สิ่งที่ข้าปรารถนา คือดินเหนือกำแพงเมือง”
ดินเหนือกำแพงเมืองคือสิ่งใดกันแน่?
“ในตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์ เลือกใช้จั๋วยงและถูเหวย ส่ว
