บทที่ 158 แท้จริงแล้วข้าเป็นคนดี
แม้จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าจะดับสูญเพราะพลาดท่าขณะทะลวงขอบเขตแล้ว ทว่าความร้อนแรงเกี่ยวกับภรรยาและบุตรธิดาทั้งสองของเขากลับยังคงเป็นที่พูดถึงในนิกายศักดิ์สิทธิ์เนิ่นนานหลายเดือน
ไม่ต้องกล่าวถึงเจินเหริน แม้แต่ศิษย์ธรรมดาก็ยังแอบซุบซิบเรื่องราวเบื้องหลังเหล่านี้อย่างลับ ๆ
โดยเฉพาะเมื่อเห็นลวี่หยางมักไปยังยอดเขาปะสานฟ้าอยู่เนือง ๆ และแต่ละครั้งล้วนมีสตรีหรั่วเซียงหรือไม่ก็เฉินซู่เป็นผู้มาเปิดประตูต้อนรับเข้าไปด้วยตนเอง
สำหรับเรื่องนี้ เจินเหรินทั้งหลายในนิกายศักดิ์สิทธิ์ล้วนสบถคำหนึ่งว่า “ชายโฉดหญิงชั่ว!”
ทะเลเมฆเชื่อมฟ้า ยอดเขาปะสานฟ้า
“คำแต่งตั้งจากผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ออกมาแล้ว” ลวี่หยางวางคำสั่งแต่งตั้งฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ พลางทอดถอนใจ “ข้าไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นจ้าวยอดเขาปะสานฟ้า”
ยอดเขาทั้งสี่แห่งฝ่ายในของนิกายศักดิ์สิทธิ์นั้นมีสถานะสูงส่งอย่างหาที่เปรียบมิได้ แม้หรั่วเซียงจะยอมยืนยันให้กับลวี่หยางด้วยตนเอง แต่นิกายศักดิ์สิทธิ์ย่อมไม่อาจให้เจินเหรินผู้มิได้บำเพ็ญ “คัมภีร์ปะสานฟ้า” มาดำรงตำแหน่งจ้าวยอดเขา
ท้ายที่สุด คนที่ได้รับตำแหน่งคือหรั่วเซียง ส่วนลวี่หยางได้เพียงสถานะแขกทรงเกียรติแห่งยอดเขา
กล่าวให้ชัดเจน สัญญาที่หรั่วเซียงเคยให้ไว้ กลับไม่ได้เป็นจริง
เมื่อตระหนักถึงข้อนี้ ไฟโทสะในใจลวี่หยางก็ปะทุขึ้นทันที จนกระทั่งรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่านทั้งร่
