หยียนรัชทายาทแห่งแผ่นดินดวงตาคมของเขาเย็นเฉียบ“กล้าลงมือในค่ายหลวง…”“พวกเจ้าช่างไม่กลัวตาย”การต่อสู้เกิดขึ้นในพริบตาดาบของเซียวเหยียนรวดเร็วราวสายฟ้านักฆ่าสองคนล้มลงในเวลาไม่กี่กระบวนท่าคนที่เหลือเริ่มแตกตื่นไม่นานนักพวกมันก็ล่าถอยเข้าไปในป่ามืดเหลือเพียงความเงียบและเสียงลมหายใจของทั้งสองคนหลินเซียงหลัวเผลอก้าวถอยแต่ทันใดนั้นชายเสื้อของนางกลับเกี่ยวกับกิ่งไม้ฉึกผ้าคลุมหน้าบางปลิวหลุดลงแสงจันทร์สาดลงบนใบหน้าของนางงดงามราวภาพวาดเซียวเหยียนชะงักดวงตาของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อยเวลาราวกับหยุดนิ่งสายตาของทั้งสองสบกันใกล้…จนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันหลินเซียงหลัวรีบดึงผ้าคลุมขึ้นแต่เซียวเหยียนกลับเอื้อมมือจับข้อมือนางไว้เบา ๆสายตาของเขาลึกขึ้นในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียวใช่…ต้องใช่แน่ดวงตาคู่นี้เขาไม่มีวันลืมเด็กหญิงที่ช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อสิบปีก่อนคุณหนูหลินแต่…เขามองนางเงียบ ๆถ้าเป็นเจ้าจริง…เหตุใดเจ้าจึงต้องแกล้งตายและเหตุใด…เจ้าถึงมาอยู่ในหอเยว่เซียงแววตาของนางในตอนนี้แตกต่างจากเด็กหญิงในอดีตอย่างสิ้นเชิงเย็นชาแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยบางสิ่งที่เขาอ่านไม่ออกเซียวเหยียนปล่อยมือของนางช้า ๆแต่สายตาของเขายังคงจับจ้องราวกับกลัวว่านางจะหายไปอีกครั้งในขณะเดียวกันภายในห้องลับของหอ
