ลมกลางคืนพัดผ่านระเบียงของหอเยว่เซียงแสงโคมสีแดงไหวเบา ๆภายในห้องรับรองลับหลินเซียงหลัวยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเซียวเหยียนบทสนทนาเมื่อครู่ยังคงหนักอึ้งในอากาศรัชทายาทมองนางเงียบ ๆก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ“คืนนี้พอเท่านี้ก่อน”เขาหยิบป้ายหยกชิ้นเล็กวางบนโต๊ะ“หากมีข่าวสำคัญ ส่งคนไปที่จวนข้า”หลินเซียงหลัวก้มศีรษะเล็กน้อย“เพคะ”เซียวเหยียนเดินออกไปยังระเบียงแต่ทันทีที่เขากำลังจะลงบันไดเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากชั้นล่างขันทีของหอรีบขึ้นมารายงาน“คุณหนูเยว่เซียง…”“ท่านอ๋องเซียวจิ่นต้องการพบ”หลินเซียงหลัวชะงักดวงตาภายใต้ผ้าคลุมหรี่ลงทันทีเซียวเหยียนที่ยังไม่ทันลงบันไดหยุดฝีเท้าสายตาของเขาเย็นลงเล็กน้อยอ๋องก็มาเช่นกันหลินเซียงหลัวตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนางหันไปทางรัชทายาท“ขออภัยเพคะ”“คืนนี้มีแขกสำคัญอีกท่านหนึ่ง”น้ำเสียงของนางสุภาพแต่แฝงความหมายชัดเจนเซียวเหยียนมองนางครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ“ดูเหมือนหอเยว่เซียงจะคึกคักไม่น้อย”เขาเดินออกไปทางระเบียงด้านหลังใช้ทางลับที่แขกพิเศษเท่านั้นจะรู้เพียงไม่กี่อึดใจประตูห้องก็เปิดขึ้นอีกครั้งชายในชุดแพรสีม่วงเข้มก้าวเข้ามารอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าอ๋องเซียวจิ่น“ข้ารบกวนหรือไม่”เขาเอ่ยเสียงนุ่มหลินเซียงหลัวคำนับเล็กน้อย“ท่านอ๋องกล่าวเกินไปแล้วเพคะ”
