งศ์อีกด้านหนึ่งชายผู้หนึ่งกำลังนั่งมองการแสดงอย่างเงียบงันเขาคืออ๋องเซียวจิ่นพระอนุชาของฮ่องเต้ดวงตาคมของเขาจับจ้องหญิงสาวบนเวทีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก“น่าสนใจ…”เขาพึมพำเบา ๆเสียงพิณของนางไม่เพียงงดงามแต่ยังเต็มไปด้วยบางสิ่งที่ลึกซึ้งราวกับมีความลับซ่อนอยู่สายตาของอ๋องเซียวจิ่นหรี่ลงเล็กน้อยหญิงลึกลับจากหอเยว่เซียงผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเลยในขณะที่เสียงเพลงค่อย ๆ จบลงทั้งสวนยังคงเงียบงันราวกับผู้คนยังไม่หลุดจากมนตร์สะกดหลินเซียงหลัวก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะพิณใต้ผ้าคลุมบางดวงตาของนางกวาดมองผู้คนในสวนก่อนจะหยุดลงที่สามคนรัชทายาทหลินเหว่ยและอ๋องเซียวจิ่นสามสายตากำลังมองมาที่นางด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันสวนดอกโบตั๋นยังคงเงียบงัน
