บทที่ 157 ความน่ากลัวของลวี่หยาง
ในชั่วขณะนั้น สีหน้าของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเต็มไปด้วยความงุนงงสับสน
การที่เฉินชูเชี่ยนคืนสติ…เขายังสามารถปลอบใจตัวเองว่าเป็นฝีมือของหรั่วเซียง แม้จะเหนือความคาดหมาย แต่ก็ยังพอเข้าใจกลวิธีนั้นได้
แต่…เฉินซิ่นอันไม่เหมือนกันเลย!
ในร่างเฉินซิ่นอันนั้น ไม่มีแม้แต่น้อยของกลอาคมจากหรั่วเซียง! หากเป็นเช่นนั้นแล้ว เขาไม่ควรสามารถปลดผนึกวิชา ‘สะกดจิตรู้’ ที่ตนลงมือเองได้เลยมิใช่หรือ!?
“เขาเป็นคนของนายท่านมาตั้งนานแล้วงั้นหรือ!?”
…ใครคือนายท่าน!?
“หรือว่า…”
จ้าวยอดเขาหันขวับไปอย่างฉับพลัน แล้วก็เห็นภาพอันแปลกประหลาด ลวี่หยางยืนโอบหรั่วเซียงไว้ข้างหนึ่ง อีกมือกำลังสะกดเฉินชูเชี่ยนไว้ พลางส่งยิ้มเยียบเย็นเยือกตรงมายังตน
“ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้!!”
ในพริบตาเดียว ความคิดเพ้อเจ้ออันวิปลาสก็ผุดพรายขึ้นในใจจ้าวยอดเขาปะสานฟ้า
“ข้าช่วยเจ้ากลับมานี่ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะวางรากฐานเสียอีก!”
“ไม่มีสิ่งใดเป็นไปไม่ได้”
เฉินซิ่นอันส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนกล่าวเรียบเฉยว่า
“ตั้งแต่ต้น ข้าก็คือคนของนายท่าน หากไม่มีบัญชาแห่งนายท่าน ข้าจะอยู่แสร้งตีสนิทกับเจ้าต่อเนื่องเช่นนี้ได้หรือ?”
ในวินาทีนั้นเอง ร่างกายของจ้าวยอดเขาราวต้องน้ำแข็งกัดกระดูก เย็นเยียบจากข้างในจนแทบไม่อาจหายใจ
ไม่ใช่เพราะเฉินซิ่นอันเพียงผู้เดียว…
หากแต่เพราะ บุคคลลึกลับที่อยู่เบื้องหลังเฉินซิ่นอันผู้นั้น
ขอบเขตการวางแผนลึกซึ้ง
