นัก… การวางหมากยาวไกลเกินหยั่ง… ทำให้เขาราวกับตกลงสู่ห้วงเหวอันเยียบเย็น!
“ช่างเป็นกลอุบายอันสูงส่งนัก…”
เขาพึมพำออกมาราวกับถอนใจจากก้นบึ้งแห่งวิญญาณ
แม้เขาเอง ผู้เป็นเจินเหรินผู้ฝึกตนขั้นกลาง ยังอดมิได้ที่จะรู้สึก ยอมรับในใจ
หากคำกล่าวของเฉินซิ่นอันเป็นความจริง… เช่นนั้นแล้ว หมายความว่าตั้งแต่ก่อนจะวางรากฐาน ลวี่หยางก็เริ่มวางแผนจะตลบหลังเขาแล้วจริงหรือ!?
กล้าเกินไปแล้ว!
แต่แม้จะคิดมาถึงตรงนี้ จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าก็ยังคงนึกไม่ออกอยู่ดี
มันจำเป็นถึงเพียงนั้นหรือ!? ข้ากับเจ้ามีความแค้นฝังลึกถึงเพียงนี้เลยหรือ!?
เขาไร้แก่ใจจะขบคิดต่อ จึงได้แต่มองไปยังเฉินซิ่นอันอีกครั้ง
“ซิ่นอัน… เจ้าไม่อาจทำกับข้าเช่นนี้ได้! เจ้ามิใช่เคยเข้าใจบิดาดีที่สุดหรอกหรือ?”
“ข้าต้องฝ่าด่านวางรากฐานขั้นปลายให้ได้!”
“ข้ายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก จะต้องกลายเป็นเจินเหรินผู้ยิ่งใหญ่ ได้ครอบครองอำนาจในนิกายศักดิ์สิทธิ์ ได้รับความไว้วางใจจากเจินจวินข้าเตรียมการมานาน! มหันตภัยพันปีใกล้จะมาถึงแล้ว หากข้าคำนวณดีพอ ยังมีหวังจะใช้โอกาสนี้ฝ่าด่านขอรวมโอสถได้!”
“ซิ่นอัน ข้าขอร้องเจ้า…”
ในใจเขาไม่ยอมรับ ไม่อยากเชื่อ
ไม่เหมือนกับเฉินซูเชี่ยน เฉินซิ่นอันผู้นี้เขาเป็นผู้บ่มเพาะมากับมือ ความผูกพันระหว่างบิดาบุตรจะด้อยไปกว่าคนอย่างลวี่หยางได้อย่างไรกัน!?
แต่ความหวังสุดท้ายของเขา ก็ได้รับเพียงถ้อยคำเย็นชาสะบั้นหัวใจ
“ลาก่อน ท่านพ่อ…
