ิญออกไปนอกหอ”“ที่นี่ไม่ต้อนรับคนเช่นนั้น”น้ำเสียงของนางสุภาพแต่กลับทำให้บรรยากาศทั้งหอเงียบกริบชายสองคนที่กำลังทะเลาะกันถึงกับชะงักไม่มีใครกล้าพูดอะไรต่อมุมหนึ่งของหอหลินเหว่ยมองขึ้นไปยังเงาร่างนั้นดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านหัวใจอีกครั้งดวงตาคู่นั้นทำไมถึงคุ้นเคยนักในขณะที่อีกมุมหนึ่งเซียวเหยียนกำลังมองภาพนั้นอย่างเงียบงันกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับสายลมอีกครั้งรัชทายาทหนุ่มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยดูเหมือนผู้ดูแลหอเยว่เซียงผู้นี้จะน่าสนใจกว่าที่เขาคิดไว้มาก
