เงียบไปครู่หนึ่ง“ชายที่สวมชุดบัณฑิต?”“ใช่เจ้าค่ะ”ปลายนิ้วของนางแตะถ้วยชาเบา ๆดวงตาเรียบสงบราวกับสายน้ำ“เขาไม่ใช่บัณฑิตธรรมดา”สาวใช้ตกใจเล็กน้อย“คุณหนูทราบได้อย่างไร”หญิงสาวยิ้มจาง ๆ“สายตาของเขา”“คนธรรมดาไม่มีสายตาเช่นนั้น”นางวางถ้วยชาลงช้า ๆ“แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาพบเขา”ทันใดนั้นเสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากโถงด้านล่าง“หยุดนะ!”เสียงของหญิงสาวในหอดังขึ้นด้วยความตกใจดูเหมือนแขกสองโต๊ะจะมีเรื่องทะเลาะกันขุนนางหนุ่มผู้หนึ่งลุกขึ้นผลักโต๊ะอย่างแรงถ้วยสุราหล่นแตกกระจายเสียงดาบถูกชักออกมาดังแว่วบรรยากาศทั้งหอเริ่มวุ่นวายสาวใช้รีบวิ่งขึ้นมารายงาน“คุณหนู เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!”หลินเซียงหลัวลุกขึ้นช้า ๆนางเดินไปที่ระเบียงชั้นสองสายตาคมสงบมองลงไปยังโถงใหญ่เพียงมองแวบเดียวนางก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดชายสองฝ่ายกำลังจะลงมือกันจริง ๆหากปล่อยไว้คืนนี้หอเยว่เซียงคงเสียชื่อเสียงหญิงสาวเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ให้หยุดดนตรี”ทันทีที่เสียงพิณและกลองเงียบลงทั้งหอก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะก่อนที่เสียงของหญิงสาวจะดังขึ้นจากชั้นสอง“ที่นี่คือหอเยว่เซียง”เสียงนั้นไม่ดังแต่กลับชัดเจนไปทั่วทั้งหอทุกคนเงยหน้ามองขึ้นไปเงาร่างของหญิงสาวยืนอยู่หลังม่านโปร่งมองเห็นเพียงเงางดงามและดวงตาที่เย็นสงบ“หากผู้ใดต้องการทะเลาะ”“เช
