ค่ำคืนของหอเยว่เซียงยังคงครึกครื้นเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะดังปะปนกันทั่วทั้งหอบนเวที ม่านไหมสีแดงค่อย ๆ ถูกปล่อยลงมาอีกครั้งเสียงพิณดังขึ้นช้า ๆทันทีที่เสียงแรกดังขึ้นทั้งหอก็เงียบลงโดยไม่รู้ตัวเงาร่างของหญิงสาวปรากฏขึ้นหลังม่านอาภรณ์สีอ่อนพลิ้วไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหวปลายนิ้วของนางไล้ผ่านสายพิณอย่างงดงามเสียงดนตรีไพเราะจนผู้ฟังแทบลืมหายใจพร้อมกันนั้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็ลอยกระจายอยู่ในอากาศกลิ่นที่ไม่เหมือนดอกไม้ใดแต่กลับทำให้ผู้ที่ได้สัมผัสแล้ว…ยากจะลืมโต๊ะหนึ่งใกล้เวทีหลินเหว่ยกำลังมองไปยังเงาร่างหลังม่านแววตาของเขาเริ่มจริงจังขึ้น“นี่หรือหญิงลึกลับที่ทุกคนพูดถึง”สหายของเขาหัวเราะ“ใช่แล้ว นางไม่เคยเปิดหน้าให้ใครเห็น”“แต่ผู้ใดได้กลิ่นหอมของนาง…ล้วนกลับมาอีก”หลินเหว่ยไม่ตอบสายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เวทีทันใดนั้นสายลมอ่อนพัดผ่านม่านไหมด้านหนึ่งพลิ้วไหวเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาทีหลินเหว่ยเห็นบางอย่างดวงตาดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นสงบเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยความรู้สึกแปลกประหลาดผุดขึ้นในใจดวงตาคู่นั้น…เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่เมื่อพยายามนึกกลับนึกไม่ออกบนเวทีเสียงพิณหยุดลงเสียงปรบมือดังขึ้นทั่วหอเงาร่างของหญิงสาวหลังม่านค่อย ๆ ลุกขึ้นก่อนจะหายไปหลังฉากอย่างเงียบงันแต่ไม่มีใครรู้ว่าในขณ
