หอเยว่เซียงในค่ำคืนนั้นครึกครื้นกว่าทุกวันหลังข่าวลือเรื่อง “หญิงพิณแห่งวังหลวง” แพร่กระจายออกไปขุนนางและบัณฑิตจำนวนมากต่างพากันมาที่นี่แม้แต่คุณหนูตระกูลหลินก็มาเช่นกันหลินซูเหยาและหลินซูเม่นั่งอยู่ในห้องรับรองชั้นสองใบหน้าของทั้งสองยังคงหยิ่งยโสแม้จะอยู่ในหอคณิกาแต่ก็วางท่าราวกับเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่สุดในที่แห่งนี้หลินซูเม่ยแค่นเสียง“ข้าอยากเห็นนักว่า หญิงจากหอคณิกาที่ทำให้วังหลวงตะลึงนั้นจะเก่งสักเพียงใด”หลินซูเหยายิ้มเย็น“ก็แค่หญิงที่ใช้เสน่ห์ล่อลวงบุรุษ”ในขณะเดียวกันหลังม่านอีกฝั่งของห้องหลินเซียงหลัวกำลังนั่งฟังทุกคำพูดอย่างเงียบงันริมฝีปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย“ชิงเยว่”นางเอ่ยกับสาวใช้เบา ๆ“เตรียมของที่ข้าบอกไว้หรือยัง”สาวใช้พยักหน้า“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”ไม่นานนักเสียงพิณก็ดังขึ้นในห้องหลินเซียงหลัวนั่งอยู่หลังม่านปลายนิ้วเรียวดีดสายพิณเบา ๆเสียงดนตรีไพเราะจนแขกทั้งห้องเงียบลงหลินซูเหยาขมวดคิ้ว“เสียงพิณนี่…”ก่อนที่นางจะพูดจบเสียง ฟู่— เบา ๆ ก็ดังขึ้นทันใดนั้นแมลงตัวเล็กสีแดงจำนวนหนึ่งก็บินออกมาจากกระถางดอกไม้บนโต๊ะ“ว้าย!”หลินซูเม่ยกรีดร้องทันทีแมลงพวกนั้นบินวนรอบตัวนางเกาะตามแขนเสื้อและผมแขกหลายคนเริ่มหัวเราะ“คุณหนูหลินกลัวแมลงหรือ”หลินซูเหยาพยายามปัดออกแต่ยิ่งปัดก็ยิ่งว
