ุ่นวายในความชุลมุนถ้วยชาบนโต๊ะถูกปัดตกสุราหกเลอะเสื้อผ้าของทั้งสองภาพของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่กำลังกรีดร้องและสะบัดแขนหนีแมลงทำให้ทั้งห้องหัวเราะกันลั่นในขณะนั้นเองประตูห้องก็เปิดออกหลินเหว่ย เดินเข้ามาเขาหยุดนิ่งทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้าน้องสาวทั้งสองกำลังวิ่งวุ่นเสื้อผ้าเลอะเทอะไร้ภาพลักษณ์คุณหนูโดยสิ้นเชิงแขกหลายคนถึงกับหัวเราะจนตัวโยนหลินเหว่ยขมวดคิ้ว“เกิดอะไรขึ้น!”หลินซูเม่ยรีบวิ่งไปหลบหลังพี่ชาย“พี่ใหญ่! แมลง!”หลินเหว่ยปัดแมลงออกอย่างรำคาญแต่สายตาของเขากลับหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงพิณจากหลังม่านท่วงทำนองนั้นสงบนิ่งราวกับเจ้าของเสียงไม่ได้รับผลกระทบจากความวุ่นวายเลยแม้แต่น้อยหลินเซียงหลัวดีดสายพิณอีกครั้งเสียงสุดท้ายดังขึ้นแล้วทุกอย่างก็เงียบลงแมลงที่บินวุ่นวายเมื่อครู่หายไปหมดแล้วหลินซูเหยากัดฟันแน่นนางรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนเล่นงานแต่ก็หาหลักฐานไม่ได้ในขณะที่หลินเซียงหลัวค่อย ๆ ลุกขึ้นจากหลังม่านดวงตาของนางมองไปยังพี่สาวทั้งสองภายใต้ผ้าคลุมรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้น
