บทที่ 24 ขุนนางต้องโทษ (1)
ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมที่ปกคลุมไปทั่วจวนสกุลฉู่ราวกับมีเมฆฝนที่ก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่คอยปกคลุม ทว่าภายในเรือนเหมยฮวากลับยังคงความเงียบสงบเช่นเดิมไม่เปลี่ยน หลิวอันเซียงนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้แกะสลักอย่างดี ในมือของนางมีเอกสารหนาปึกซึ่งรวบรวมหลักฐานการกระทำผิด ทั้งการยักยอกงบประมาณราชการและข่มเหงราษรที่ฉู่จิ้งหยวนเคยทำไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
นางยื่นเอกสารกองนั้นให้แก่องครักษ์เงาที่ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของมุมห้อง แววตาของนางนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา
“นำสิ่งนี้ไปมอบให้ถึงมือใต้เท้าไป๋แห่งกรมยุติธรรม อย่าให้มีร่องรอยสาวมาถึงตัวได้เป็นอันขาด”
“ขอรับ” องครักษ์เงารับคำสั่งเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเร้นกายหายไปราวกับธาตุอากาศ
เมื่อภายในห้องเหลือหลิวอันเซียงอยู่เพียงลำพัง นางก็เอนกายพิงพนักเก้าอี้พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ ยามนี้จวนสกุลฉู่วุ่นวายจนถึงขีดสุด ประมุขล้มป่วย บุตรชายพิการ บุตรสาวเริ่มแว้งกัดพี่ชายตนเอง เวลานี้ย่อมเป็นโอกาสทองที่นางจะเดินหมากตัวต่อไปเพื่อฉุดสกุลฉู่ให้ตกต่ำยิ่งกว่าเดิม
โดยใต้เท้าไป๋ผู้นี้ แม้จะมีฐานะทางขุนนางต่ำกว่าฉู่จิ้งหยวนอยู่ขั้นหนึ่ง แต่เขาคือขุนนางตงฉินน้ำดีจากตระกูลเก่าแก่ที่ยึดมั่นในความยุติธรรมอย่างยิ่งยวด
และที่สำคัญ เขาคือ
