หอหย่าฉาจู
วันต่อมา ณ ห้องรับรองชั้นบนสุดของหอหย่าฉาจู ท่ามกลางกลิ่นชาชั้นเลิศที่โชยอบอวลไปทั่วห้องส่วนตัว ภายใต้แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านม่านไม้ไผ่เข้ามาภายในห้อง ปรากฏเงาร่างของคนสามคนกำลังนั่งล้อมวงสนทนากันอยู่ด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายและเป็นกันเองยิ่งนัก
บุคคลทั้งสามคือหลิวอันเซียง หลิวม่อ และชายผู้มีท่าทางลึกลับที่ทุกคนในเมืองหลวงรู้จักในนามหมอเทวดาโม่ฉาง ทว่ายามนี้ท่าทีที่เคยเย็นชาและเย่อหยิ่งยามอยู่ที่จวนสกุลฉู่ของเขากลับมลายหายไปจนหมดสิ้น แล้วแทนที่ด้วยรอยยิ้มอย่างคนกันเอง
“ข้าต้องขอบคุณท่านหมอมากจริง ๆ เจ้าค่ะ ที่ลำบากมาให้ความช่วยเหลือข้าในครั้งนี้” หลิวอันเซียงเอ่ยขึ้นพลางรินน้ำชาให้ชายชราตรงหน้าด้วยตนเอง
หมอเทวดาโม่ฉางหัวเราะเบา ๆ พลางโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ถือตัว
“อย่าได้เกรงใจไปเลย ก่อนหน้านี้หลิวม่อเคยมีบุญคุณช่วยชีวิตข้าไว้จากเหตุการณ์ในอดีต ยามนี้เมื่อคนกันเองมีเรื่องให้ช่วยตอบแทน มีหรือที่ข้าจะนิ่งดูดายได้”
กล่าวจบ หมอเทวดาก็หยิบหีบไม้ขนาดเล็กที่บรรจุตั๋วเงินจำนวนมหาศาลซึ่งเพิ่งได้รับมาจากฉู่จิ้งหยวนออกมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมันไปเบื้องหน้าหลิวอันเซียง
“นี่คือเงินทั้งหมดที่ฉู่จิ้งหยวนมอบให้ข้า ข้าขอมอบมันคืนให้แก่เจ้าก็แล้วกัน”
หลิวอันเซียงรับหีบเงินนั้นมาอย่างไม่อิดออด ก่อนที่นา