งจะเอ่ยถามต่ออย่างสงสัย
“ว่าแต่ยาสมุนไพรที่ฉู่หยางแช่ต่อเนื่องมาหลายครั้งนี้ แท้จริงแล้วเป็นยาสมุนไพรอันใดหรือเจ้าคะ?”
หมอเทวดาโม่ฉางส่ายหน้าเล็กน้อย พลางลอบสบตากับหลิวม่ออย่างรู้กัน ก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มบาง
“ยาสมุนไพรที่ฉู่หยางแช่ต่อเนื่องมาหลายวันนั้น แท้จริงแล้วมันคือยาพิษที่ออกฤทธิ์อย่างเชื่องช้า มันจะค่อย ๆ สะสมอยู่ในไขกระดูกและเส้นเอ็นของเขาไปเรื่อยๆ ยากที่จะมีหมอคนใดตรวจพบได้ในยามนี้ กว่าที่ฉู่หยางจะรู้ตัวทัน พิษเหล่านั้นก็จะแทรกซึมไปทั่วร่างจนกลายเป็นอัมพาตทั้งตัวอย่างช้า ๆ เขาจะทำได้เพียงนอนนิ่ง ๆ และเฝ้ารอความตายที่จะมาถึงอย่างทุกข์ทรมานที่สุด”
หลิวอันเซียงฟังคำนั้นด้วยแววตาที่สั่นระริก ด้วยไม่คาดคิดว่าแท้จริงแล้วสมุนไพรที่ฉู่หยางแช่ด้วยความหวังว่าจะรักษาอาการบาดเจ็บให้หายดี ท้ายที่สุดจะกลับกลายเป็นยาพิษไปเสียได้
หญิงสาวแทบไม่ต้องเสียเวลาคิดให้มาก นางก็พอจะคาดเดาได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของบิดาที่ตกลงกับท่านหมอเทวดาโม่ฉางลับหลังนางอย่างแน่นอน ซึ่งนางเองก็พอใจกับผลลัพธ์เช่นนี้ไม่แพ้กัน
หลิวม่อลอบมองสีหน้าพึงพอใจของบุตรสาวแวบหนึ่ง ในใจพลันรู้สึกยินดีไม่น้อยที่ทำให้บุตรสาวพอใจได้ โดยก่อนหน้านี้หลังจากที่เขาได้ติดต่อกับหมอเทวดาโม่ฉางเพื่อขอความช่วยเ
