หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป บรรยากาศภายในจวนสกุลฉู่บัดนี้กลับดูอึมครึมและหม่นหมองยิ่งกว่าเก่าที่เคยมา เงินทองที่ฉู่จิ้งหยวนได้รับมาจากหลิวอันเซียงก่อนหน้านี้เริ่มมลายหายไปกับค่าสมุนไพรและของกำนัลล้ำค่าที่เขาประเคนให้หมอเทวดาโม่ฉางจนหมดสิ้น
จนกระทั่งในที่สุด เงินที่มีอยู่ก็เหลือไม่พอแม้แต่จะซื้อสมุนไพรในรอบถัดไปให้ฉู่หยางได้รักษาตัว
ฉู่จิ้งหยวนในสภาพที่ซูบผอมและดวงตาแดงก่ำจากความเครียด เขาได้เดินทางมาหาหลิวอันเซียงที่เรือนเหมยฮวาด้วยความหวังอีกครั้ง
“อันเซียง ข้าจนปัญญาแล้วจริง ๆ ยามนี้หยางเอ๋อร์กำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการรักษา หากขาดสมุนไพรไปตอนนี้ ทุกอย่างที่ทำมาจะสูญเปล่า เจ้าพอจะมีทรัพย์สินส่วนตัวที่เหลืออยู่ หรือพอจะหยิบยืมใครได้บ้างหรือไม่?”
หลิวอันเซียงที่นั่งจิบชาอย่างสงบอยู่นั้น พลันเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวพลางเผยสีหน้าหม่นหมองออกมา
“ท่านพี่ ข้าเองก็จนปัญญาแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ โรงเตี๊ยมที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้าย ข้าก็ขายให้ท่านไปแล้ว ยามนี้แม้แต่เงินเดือนของสาวใช้ในเรือน ข้ายังต้องเจียดจากเงินเก็บก้นถุงที่เหลือเพียงน้อยนิดมาจ่าย ข้าไม่รู้จะหาเงินจำนวนมากที่ไหนมาให้ท่านได้อีกแล้วจริง ๆ”
ฉู่จิ้งหยวนได้ยินดังนั้นก็ทรุดกายลงนั่งบนเ
