ก้าอี้อย่างคนหมดแรง คำว่าจนปัญญาของหลิวอันเซียงเปรียบเสมือนค้อนใหญ่ที่ทุบลงบนความหวังสุดท้ายของเขา เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้า ๆ ราวกับยอมรับความจริงได้ในที่สุด
“ข้าเข้าใจแล้ว ในเมื่อไม่มีทางอื่น ข้าก็ไม่อาจรบกวนเจ้าได้อีก”
เขาเดินออกจากเรือนเหมยฮวาไปด้วยท่าทางที่ดูแก่ชราลงอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงบัดนี้ค่อมลงด้วยภาระที่หนักอึ้ง
เมื่อกลับถึงห้องทำงานเพียงลำพัง ฉู่จิ้งหยวนก็นั่งเหม่อมองกองเอกสารอยู่เนิ่นนาน ทว่าภาพใบหน้าของฉู่หยางที่กำลังทุกข์ทรมานและความฝันเรื่องตำแหน่งจอหงวนก็แล่นเข้ามาในหัว
เขากัดฟันแน่น ตัดสินใจหยิบพู่กันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเริ่มจดหมายถึงสตรีอีกนางหนึ่งที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายของเขา
‘จ้าวซือฉี…’
