บทที่ 20 ความหวังเพียงหนึ่งเดียว (2)
ฉู่หยางยอมทำตามคำสั่งทุกอย่างอย่างว่าง่ายประหนึ่งเด็กน้อยที่รอคอยปาฏิหาริย์ เขาลงไปนั่งแช่ในอ่างน้ำอุ่นที่เต็มไปด้วยสมุนไพรสีเข้มและกลิ่นฉุนเข้มข้น ความรู้สึกร้อนผ่าวเริ่มซึมลึกผ่านผิวหนังเข้าไปถึงชั้นกระดูกที่หักบิ่น แม้จะเจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลซึม แต่เขากลับยิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกเพราะเชื่อมั่นในวิชาของโม่ฉาง
จวบจนกระทั่งเวลาผ่านไปสองชั่วยามเต็ม โม่ฉางจึงเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางสุขุม เขาบอกฉู่จิ้งหยวนที่ยืนรออยู่หน้าห้องด้วยความกระวนกระวาย
“วันนี้การรักษาเบื้องต้นเสร็จสิ้นลงแล้ว ยามนี้เขาเพียงต้องการการพักผ่อนเพื่อให้ยาซึมเข้าสู่จุดลมปราณ อีกสามวันข้าจะกลับมาเพื่อเริ่มขั้นตอนการต่อกระดูกใหม่ ระหว่างนี้อย่าให้ใครมารบกวนเขาเด็ดขาด”
“ขอบพระคุณท่านหมอโม่ฉางมาก! ขอบคุณจริง ๆ !” ฉู่จิ้งหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื้นตันใจ ก่อนจะสั่งให้คนไปส่งหมอเทวดากลับที่พัก
หลังจากที่หมอเทวดาโม่ฉางจากไปแล้ว ฉู่จิ้งหยวนจึงหันไปมองในเรือนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง อนาคตที่เคยมืดดับของสกุลฉู่ยามนี้ดูเหมือนจะมีแสงสว่างรำไรขึ้นมาอีกครั้ง
