บทที่ 19 ความสัมพันธ์ที่ร้าวฉาน (2)
คำพูดของฉู่ซือเยว่ไม่ต่างจากการราดน้ำมันลงบนกองเพลิงที่กำลังลุกโชน แววตาของฉู่หยางแดงฉานประหนึ่งต้องการจะกินเลือดกินเนื้อก็ไม่ปาน ส่วนฉู่จิ้งหยวนที่พยายามข่มอารมณ์อยู่ก็ตบโต๊ะข้างเตียงเต็มแรงจนเกิดเสียงดัง
ปัง!
“เยว่เอ๋อร์! เงียบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้!” ฉู่จิ้งหยวนตวาดเสียงเข้ม นัยน์ตาจ้องมองบุตรสาวด้วยความผิดหวัง
ทว่าฉู่ซือเยว่ที่ยามนี้ถูกความเสียใจเข้าครอบงำจนกู่ไม่กลับ ยิ่งถูกบิดาตำหนิประกอบกับโดนพี่ชายตวาดใส่ นางก็ยิ่งอาละวาดหนักกว่าเดิม
“เหตุใดข้าต้องเงียบด้วยเจ้าคะท่านพ่อ! ในเมื่อแขนเขาใช้งานไม่ได้ เขาก็กลายเป็นคนพิการไปแล้ว คนพิการที่ไหนจะได้รับตำแหน่งจอหงวนกัน! ข้าพูดผิดตรงไหน!”
ท่ามกลางการโต้เถียงที่ดุเดือดจนบ่าวไพร่แทบไม่กล้าหายใจ หลิวอันเซียงที่ยืนเงียบมาโดยตลอดกลับลอบมองดูงิ้วฉากนี้ด้วยความสนุกสนานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางแทบจะกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อเห็นภาพครอบครัวที่เคยรักใคร่กลมเกลียวในชาติก่อน กำลังหันมาแว้งกัดกันเองเพราะความโง่เขลาของบุตรสาวคนเดียว
โง่…
ช่างโง่บริสุทธิ์เสียจริง…
หลิวอันเซียงรำพึงในใจพลางใช้ผ้าเช็ดหน้ายกขึ้นมาบังมุมปากที่เกือบจะยกยิ้มออกมา
เพี๊ยะ!
ทันใดนั้นเอง เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าก็พลันด