เรือนกุ้ยฮวา
หลังจากที่หลิวอันเซียงมาถึงยังเรือนกุ้ยฮวาแล้ว ทันทีที่นางย่างกายเข้ามาภายในเรือนก็พลันได้ยินเสียงโครมครามของข้าวของที่ถูกปัดป่ายร่วงหล่นด้วยแรงโทสะของฉู่ซือเยว่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลิวอันเซียงจึงสั่งให้เหล่าสาวใช้ถอยออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะเดินเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของบุตรสาวให้นั่งลงบนตั่งอย่างใจเย็น
“เยว่เอ๋อร์ของแม่…ดูสิ แก้มเจ้าบวมแดงถึงเพียงนี้ พี่ชายเจ้าช่างลงมือหนักนัก” หลิวอันเซียงเอ่ยเสียงแผ่วพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำเย็นลูบไล้รอยนิ้วมือบนใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างเบามือ
“ท่านแม่! ท่านพี่ตบข้า!”
ฉู่ซือเยว่แผดร้องออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะระบายความน้อยใจที่อัดอั้นไว้ออกมาอย่างหมดเปลือก
“ข้าเป็นห่วงเขา ข้าพูดความจริง แต่เขาทำร้ายข้าต่อหน้าท่านพ่อ! เขาเห็นข้าเป็นอะไรกันเจ้าคะ!”
หลิวอันเซียงพยายามข่มมุมปากของตนไม่ให้เผลอยกยิ้มขึ้น ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูเศร้าสร้อย นางถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจนใจ
“แม่รู้ แม่เข้าใจเจ้า แต่เยว่เอ๋อร์ เจ้าเองก็ต้องเห็นใจพี่ชายเจ้าบ้าง ยามนี้เขาเสียขวัญจนควบคุมตนเองไม่ได้ เพราะแขนขวาที่ไม่อาจใช้การได้อีกต่อไป สำหรับคนที่หยิ่งทะนงเช่นเขา เรื่องนี้มันหนักเกินกว่าที่เขาจะแบกรับได้ไหว”
นางเว้นจังหวะครู่หนึ่ง พลางจ้องม
