เจ้านายทันที
เมื่ออยู่เพียงลำพัง หลิวอันเซียงจึงค่อย ๆ วางพู่กันในมือลงอย่างเชื่องช้า นางปรายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังทิศทางเรือนของฉู่หยาง ทันใดนั้นเอง มุมปากที่เคยเรียบตึงพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันเล็กน้อย
เห็นทีว่าแผนการคราวนี้คงสำเร็จไปได้ด้วยดี…
หลิวอันเซียงผุดลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อนพลางจัดแต่งอาภรณ์ให้เข้าที่อย่างใจเย็น แล้วก้าวเดินออกจากห้องด้วยท่าทางที่ดูผ่อนคลายและอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด เพื่อมุ่งหน้าไปดูสถานการณ์ของบุตรชายที่รักด้วยตนเอง
เพียงไม่นาน หลิวอันเซียงก็เดินทางมาถึงยังเรือนมู่ตาน ซึ่งเป็นเรือนพักอาศัยของฉู่หยาง เมื่อนางก้าวเท้าเข้าสู่ด้านในเรือน บรรยากาศภายในกลับเต็มไปด้วยความโกลาหลของบ่าวไพร่ที่วิ่งวุ่นจัดเตรียมน้ำร้อนและผ้าสะอาด
หลิวอันเซียงไม่ได้ก้าวเข้าไปในห้องแต่อย่างใด ทว่ากลับเลือกที่จะทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักในห้องโถงอย่างสงบ แผ่นหลังที่เหยียดตรงและท่าทางการจิบชาที่เชื่องช้าของนาง ช่างดูขัดกับความตึงเครียดรอบข้างอย่างสิ้นเชิง
แววตาของนางนิ่งลึกราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ราวกับว่าอุบัติเหตุปางตายของบุตรชายคนโตเป็นเพียงเรื่องลมฟ้าอากาศที่พัดผ่านไปเท่านั้นก็ไม่ปาน
ไม่นานนัก หมอประจำตระกูลที่เข้าไปทำแผลเบื้องต้นก็ก้าวออกมาด้วยใบหน้าชุ่มเห
