บทที่ 17 ตัดแขนขา (2)
ซึ่งหากมีใครบางคนตั้งใจจัดฉากเรื่องนี้จริง คนผู้นั้นย่อมต้องมีอำนาจล้นมือในจวน ถึงขนาดสั่งการบ่าวไพร่ให้ร่วมมือกันกล่าววาจาโป้ปดต่อหน้าท่านพ่อได้อย่างไร้พิรุธใด
เพียงไม่นาน ภาพใบหน้าของฉู่หลันก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ทว่าฉู่หยางกลับส่ายหัวเบา ๆ เพื่อสลัดความคิดนั้นทิ้งทันที เด็กสาวขี้ขลาดที่เพิ่งจะเงยหน้าสบตาผู้คนได้ไม่กี่วันอย่างนาง ย่อมไม่มีทางมีความสามารถหรือแผนการที่ซับซ้อนพอจะจัดการเรื่องนี้ได้แน่
ทันใดนั้นเอง แผ่นหลังของเขาก็พลันเย็นวาบ เมื่อภาพของสตรีที่ทรงอำนาจที่สุดในจวนอย่างหลิวอันเซียงปรากฏขึ้นมาแทนที่ ทว่าเขาก็ต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความฉงน เนื่องจากเขาคิดไม่ออกว่าท่านแม่จะทำเรื่องเช่นนี้ไปเพื่ออันใดกัน
ในเมื่อฉู่ซือเยว่คือบุตรีแท้ ๆ ที่นางรักและทะนุถนอมมาตลอด มีเหตุผลอันใดที่ท่านแม่ต้องหันไปปกป้องบุตรีอนุ แล้วทำร้ายบุตรสาวในไส้ของตนเองถึงเพียงนี้…
ฉู่หยางยิ่งคิดก็ยิ่งสับสนภายในใจ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับหมอกหนาที่บดบังความจริง ทว่าเขาก็เก็บความแคลงใจนั้นไว้ภายใต้ท่าทีที่สงบนิ่ง ก่อนจะหันมาเอ่ยปลอบฉู่ซือเยว่ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“อย่าได้เสียใจไปเลยเยว่เอ๋อร์ ในเมื่อวันนี้แผนการไม่สำเร็จ โอกาสหน้ายังคงมีอีกมาก” เขาบีบไหล่น้องสาวเบา ๆ เป็นเชิงให้กำ