ลังใจ
“ตอนนี้เจ้าควรพักผ่อนเสียก่อน ให้เรื่องนี้เงียบลงไปสักพัก และจำไว้ว่าคราวหน้าอย่าได้วู่วามกระทำการเพียงลำพังเช่นนี้อีก มีสิ่งใดก็ให้มาปรึกษาพี่ก่อนเข้าใจหรือไม่? อย่าให้ใครมาจับจุดอ่อนของเจ้าได้อีกเป็นครั้งที่สอง”
ฉู่ซือเยว่พยักหน้าเชื่อฟังอย่างว่าง่าย แววตาที่เคยแข็งกร้าวพลันอ่อนลงเมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ชายที่นางเคารพรัก
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านพี่ ต่อไปข้าจะรอบคอบให้มากกว่านี้”
เมื่อเห็นว่าน้องสาวเริ่มสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ฉู่หยางจึงขอตัวลาและเดินกลับเรือนของตนไป ทว่าในทุกย่างก้าวระหว่างทางเดินนั้น ความสงสัยในตัวมารดากลับยิ่งหยั่งรากลึกลงในใจของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
ราวกับว่ามารดาที่เขาเคยรู้จัก ได้เปลี่ยนไปเป็นใครอีกคนที่เขาไม่เหลือความคุ้นเคยเลยแม้แต่นิดเดียว…
