เรือนเหมยฮวา
ขณะเดียวกัน บรรยากาศภายในห้องหนังสือกลับเงียบสงบผิดกับความวุ่นวายที่เพิ่งผ่านพ้นไป หลิวอันเซียงกำลังนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลักอย่างเกียจคร้าน แสงเทียนสลัวจับใบหน้าเนียนละเอียดให้ดูลึกลับและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เบื้องหน้าของนางมีเงาร่างขององครักษ์เงากำลังคุกเข่ารายงานด้วยเสียงแผ่วเบา
“เรียนฮูหยิน คุณชายใหญ่เพิ่งออกจากเรือนกุ้ยฮวาไปขอรับ ดูเหมือนเขาจะเริ่มสงสัยในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่วนมู่เถา นางถูกโบยจนสลบไม่ได้สติไป อาการสาหัสปางตาย ยามนี้ถูกบ่าวไพร่ลากไปโยนทิ้งไว้ที่นอกจวนแล้วขอรับ”
หลิวอันเซียงปรายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางเคาะนิ้วลงบนตั่งไม้เป็นจังหวะช้า ๆ
“ในเมื่อนางรับใช้ลูกสาวข้ามานาน จะปล่อยให้ตายอนาถข้างถนนก็น่าสงสารเกินไป จงจัดการให้เรียบร้อย ส่งคนไปรับนางแล้วนำไปรักษาตัวที่อารามชีชิงซินเสีย”
องครักษ์เงาที่ได้ฟังถึงกับเสียวสันหลังวาบ ร่างกายพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันตา แม้ภายนอกอารามชีชิงซิน จะขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่สงบใจและรับรองดูแลช่วยเหลือสตรีผู้ไร้ที่พึ่งพิง ทว่าแท้จริงแล้ว อารามชีแห่งนี้กลับเป็นสถานที่ค้ามนุษย์แสนโสมมอันดำมืดนั่นเอง
สตรีที่ถูกส่งไปที่นั่น หากไม่ถูกขายทอดต่อไปยังซ่องนางโลมชั้นต่ำในหัวเมืองไกล ก็จะถูกขายไปเป็นทาสหรือแรงงานหนักจนกว่
