าจะสิ้นลมหายใจ
หากมู่เถาถูกส่งไปที่นั่น ชีวิตของนางย่อมพินาศย่อยยับยิ่งกว่าความตาย และไม่มีวันที่จะได้กลับมามีหน้ามีตาได้อีกตลอดกาล
“รับทราบขอรับ” องครักษ์เงารีบรับคำสั่งก่อนจะเร้นกายหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
เมื่อภายในห้องเหลือนางเพียงคนเดียวแล้ว หลิวอันเซียงจึงรินชาใส่จอกแล้วยกขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น ในใจหวนนึกถึงภาพจำในชาติก่อนไปด้วย
มู่เถาผู้นี้คือสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของฉู่ซือเยว่ คอยวางแผนสกปรก ทำร้ายผู้คน และเป็นมือเป็นเท้าให้ฉู่ซือเยว่อย่างไม่เกรงกลัวกหมาย มือของสาวใช้นางนี้เปื้อนเลือดและคราบน้ำตาของผู้บริสุทธิ์มามากเกินจะนับ
การที่นางไม่กำจัดอีกฝ่ายทิ้งเสียตั้งแต่ยามนี้ นับว่านางเมตตามู่เถามากพอแล้ว ที่เหลือต่อจากนี้ก็สุดแท้แต่วาสนาและเวรกรรมของอีกฝ่ายเองก็แล้วกัน…
หลิวอันเซียงเหยียดเย็นเยียบออกมาแวบหนึ่ง แววตาสะท้อนประกายวาวโรจน์ของความสะใจ ยามนี้ฉู่ซือเยว่สูญเสียแขนขวาที่ดีที่สุดไปแล้ว นางอยากจะรู้นักว่าบุตรีผู้โอหังของนางจะยังมีปัญญาดิ้นรนไปได้ไกลสักเพียงไหนกัน
เพียงไม่นาน หลิวอันเซียงก็ละสายตาจากความมืดมิดภายนอกหน้าต่าง แล้วกลับมาจดจ้องที่เปลวเทียนซึ่งไหวระริกอยู่ในห้อง พลางคิดทบทวนถึงเหตุการณ์สำคัญที่จะมาถึงในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า
ในชาติภพก่อน ช่วงเวลา
