วาใช้การไม่ได้ การสอบย่อมเป็นเพียงฝันกลางวัน!
“ไม่…ไม่จริง…หยางเอ๋อร์ของข้า…”
ฉู่จิ้งหยวนพึมพำออกมาอย่างคนเสียสติ ความตกใจและเสียใจที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วทำให้เขาเกิดอาการหน้ามืด ลมปราณปั่นป่วนจนร่างกายซวนเซ ทำให้หมอหลวงต้องรีบเข้าไปพยุงและดูอาการของประมุขจวนอีกคนด้วยความชุลมุน
ท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลที่เกิดขึ้นนั้น กลับไม่มีใครสนใจหลิวอันเซียงที่ยังคงถือผ้าเช็ดหน้าปิดปากไว้แน่นเลยสักนิด นัยน์ตาหงส์ที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาเสแสร้ง ยามที่ทอดมองดูความวุ่นวายตรงหน้ากลับแฝงไว้ด้วยประกายวาวโรจน์แห่งความสาแก่ใจ พร้อมกับรอยยิ้มมาดร้ายที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ผ้าเช็ดหน้าอย่างมิดชิด
เมื่อเห็นว่าบรรลุจุดประสงค์แล้ว หลิวอันเซียงก็เริ่มแสดงบทบาทฉากสุดท้าย นางทำทีเป็นหายใจติดขัด ดวงตาพร่าเลือน ก่อนจะเอนกายลงซบสู่อ้อมแขนของสาวใช้คนสนิท
“ฮูหยิน! ฮูหยินเจ้าคะ!” เถียนจื่อร้องอุทานเสียงดังอย่างรู้งาน
“นายท่านเจ้าคะ! ฮูหยินสะเทือนใจจนเป็นลมไปแล้ว บ่าวขอพาฮูหยินกลับเรือนไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ!”
เถียนจื่อประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกของหลิวอันเซียงเดินออกจากเรือนมู่ตานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงคร่ำครวญและบรรยากาศแห่งความเศร้าโศกที่ปกคลุมคนสกุลฉู่ไว้ในความมืดมน
โดยที่พวกเขาหาได้ล่วงรู้ไม่ว่า ผู้บงก
