ขณะเดียวกัน บริเวณด้านหน้าจวนสกุลฉุ่ ทันทีที่รถม้าหยุดลง ฉู่จิ้งหยวนก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงไปยังเรือนมู่ตานด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เสียงฝีเท้าของเขาดังโครมครามไปตามระเบียงไม้ ก่อนจะผลักประตูห้องนอนของบุตรชายเข้าไปอย่างแรง
ภาพแรกที่ปะทะสายตาคือร่างของหลิวอันเซียงที่นั่งสะอื้นไห้อยู่ข้างเตียง ร่างบางสั่นระริกประหนึ่งจะขาดใจตายตามบุตรชายไปเสียตรงนั้น
วินาทีนั้นฉู่จิ้งหยวนถึงกับใจหล่นวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายเย็นวาบตั้งแต่มือไปจนถึงปลายเท้า เขารีบถลาเข้าไปหาหมอหลวงที่กำลังเก็บของอยู่ทันที
“ท่านหมอหลวง! หยางเอ๋อร์…หยางเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บหนักเพียงใดกัน!”
หมอหลวงหันกลับมาถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยย้ำคำวินิจฉัยอีกครั้ง
“เรียนใต้เท้าฉู่ คุณชายใหญ่บาดเจ็บที่กระดูกแขนขวาอย่างรุนแรง กระดูกแตกผิดรูปจนไม่อาจเชื่อมต่อกันได้ดังเดิม แขนข้างขวานี้ ตลอดชีวิตไม่อาจกลับมาใช้การได้อีกต่อไปแล้วขอรับ”
สิ้นเสียงนั้น ฉู่จิ้งหยวนถึงกับร่างกายโอนเอนจนแทบทรงตัวไม่อยู่ สมองของเขาขาวโพลนและอื้ออึงไปหมด
อีกเพียงครึ่งเดือน…
อีกเพียงครึ่งเดือนเท่านั้นก็จะถึงวันสอบจอหงวนที่เขาเฝ้ารอคอยมาทั้งชีวิต ความหวังที่จะเห็นบุตรชายคนโตก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด เพื่อค้ำจุนอำนาจสกุลฉู่ได้พังทลายลงในชั่วพริบตา
หากแขนข
