เดิมจริง ๆ ข้าเสียใจด้วยขอรับฮูหยิน”
สิ้นคำยืนยัน หลิวอันเซียงก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาที่หางตาทันที พลางส่งเสียงคร่ำครวญออกมาราวกับจะขาดใจ
“ฮึก หยางเอ๋อร์ที่น่าสงสารของแม่ เหตุใดสวรรค์ถึงได้กลั่นแกล้งเจ้าถึงเพียงนี้ ฮึก แล้วเจ้าจะใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างไรกัน…”
นางสะอื้นไห้จนร่างบางสั่นสะท้านไปตามแรงอารมณ์ที่เสแสร้งขึ้น ก่อนที่เถียนจื่อจะรีบก้าวเข้ามาประคองไหล่เจ้านาย พลางเอ่ยปลอบโยนด้วยสีหน้าที่แสร้งเป็นกังวลไม่แพ้กัน
ทันใดนั้นเอง บรรยากาศในเรือนมู่ตานพลันถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศแห่งความโศกเศร้าและเสียงร้องไห้ปานใจจากขาดของฮูหยินที่ดังต่อเนื่องไม่หยุด…