บทที่ 17 ตัดแขนขา (1)
ฉู่จิ้งหยวนที่เห็นว่าเรื่องราวมีแต่จะแย่ลงมากกว่าเดิม เขาจึงรีบจบเรื่องนี้ลงทันที
“มู่เถา! นังบ่าวทรยศ! เลี้ยงเสียข้าวสุกแท้ ๆ เจ้ากล้าทำร้ายเจ้านายแล้วโยนความผิดให้ผู้อื่นอีก ใครก็ได้ลากตัวนางไปโบยสามสิบไม้ แล้วขับไล่ออกจากจวนสกุลฉู่เดี๋ยวนี้!”
“นายท่าน! ไม่นะเจ้าคะ! คุณหนูใหญ่…ช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!”
มู่เถาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกระคนหวาดกลัวจับใจ นางรีบเอ่ยร้องขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นนายทันที ทว่าฉู่ซือเยว่กลับไม่แม้แต่จะเหลือบตามองนางแม้แต่น้อย ก่อนที่เสียงกรีดร้องของมู่เถาจะค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อมกับร่างที่ถูกลากตัวออกไปอย่างไม่ไยดี
เมื่อเห็นว่าจัดการเรื่องทุกอย่างได้เรียบร้อยแล้ว ฉู่จิ้งหยวนจึงถอนหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะหันมาประสานมือกล่าวขอโทษเหล่าแขกด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
“ข้าต้องขออภัยทุกท่านด้วยจริง ๆ ที่ต้องให้มาเห็นเรื่องขบขันและวุ่นวายเช่นนี้ บ่าวในจวนไร้อบรมทำให้ทุกท่านต้องเสียขวัญ เชิญทุกท่านกลับเข้าสู่งานเลี้ยงเถิด ข้าจะจัดเตรียมสุราชั้นเลิศเป็นการไถ่โทษ”
จากนั้นฉู่จิ้งหยวนจึงสั่งการให้สาวใช้กลุ่มหนึ่งเข้ามาประคองฉู่ซือเยว่กลับไปยังเรือนกุ้ยฮวาทันที ท่าทางของเขาแม้จะดูห่วงใยบุตรสาวคนโต ทว่าแววตากลับฉายชัดถึงความอับอายต่อสายตาแขกเห
