รื่อ ก่อนที่เขาจะพาเหล่าแขกกลับเข้าสู่สถานที่จัดงานเลี้ยงในอย่างรวดเร็ว เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องอื้อฉาวเมื่อครู่
เมื่อกลุ่มคนเริ่มทยอยจากไปจนเหลือเพียงความเงียบสงัดริมสระน้ำ หลิวอันเซียงที่ยืนรั้งท้ายกลุ่มก็ก้มลงมองเด็กสาวที่ยังคงสะอื้นไห้ในอ้อมกอดด้วยความสงสาร พลางใช้ปลายนิ้วเช็ดหยาดน้ำตาบนดวงหน้าจิ้มลิ้มอย่างเบามือ
“ไม่ต้องกลัวไปหลันเอ๋อร์ มีแม่อยู่ตรงนี้ ใครก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้ทั้งนั้น”
น้ำเสียงที่ราบเรียบทว่าแฝงด้วยความมั่นคงนั้น ทำให้ฉู่หลันที่กำลังสับสนเริ่มประมวลผลเหตุการณ์ทั้งหมด นางเงยหน้าขึ้นมองสบกับสายตาที่นิ่งลึกของหลิวอันเซียง ฉับพลันนั้นความเข้าใจบางอย่างก็วาบขึ้นในใจ
ตั้งแต่สาวใช้ที่มาปรากฏตัวเป็นพยานปากสำคัญได้ถูกที่ถูกเวลา ไปจนถึงการให้ความเท็จจนมู่เถากลายเป็นคนผิดแทนนาง ทั้งหมดนี้หาใช่เรื่องบังเอิญไม่ แต่เป็นฝีมือของหลิวอันเซียงทั้งสิ้น!
ฉู่หลันที่ตระหนักได้ถึงความจริงเรื่องนี้ก็พลันซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยความในใจออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ข้าต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะ…ขออภัยที่ข้าขลาดเขลาและอ่อนแอถึงเพียงนี้”
หลิวอันเซียงทอดมองเด็กสาวด้วยสายตาที่อ่อนลง นางลูบศีรษะฉู่หลันอย่างอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยสอนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ไ
