ม่เป็นไร การสลัดความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกมาทั้งชีวิตนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เจ้าต้องจำไว้ให้ขึ้นใจหลันเอ๋อร์ ยามนี้เจ้าไม่ใช่คนเดิมที่ใครจะมารังแกได้ตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว หากวันหน้าเจอเรื่องเช่นนี้อีก อย่าได้นิ่งเงียบและยอมรับชะตากรรมที่คนอื่นยัดเยียดให้ เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะลุกขึ้นสู้และตอบโต้กลับอย่างมีสติ”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อยพลางเชยคางเด็กสาวขึ้นให้สบตากัน
“จำไว้นะ หากแม้แต่ตัวเจ้าเองยังไม่กล้าพอที่จะปกป้องตนเอง แล้วใครหน้าไหนจะมาปกป้องเจ้าได้ตลอดไป? แม่อาจจะปกป้องเจ้าได้ในวันนี้ แต่ใช่ว่าจะปกป้องเจ้าได้ตลอดไป มีเพียงตัวเจ้าเองต่างหากที่จะปกป้องเจ้าไปได้ชั่วชีวิต”
ฉู่หลันพยักหน้ารับคำสอนนั้นอย่างหนักแน่น นางจดจำทุกถ้อยคำของหลิวอันเซียงไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ราวกับเมล็ดพันธุ์แห่งความกล้าที่ถูกรดน้ำจนเริ่มแตกใบอ่อนในจิตใจที่เคยแห้งแล้ง
“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ ข้าจะไม่ทำให้ท่านแม่ต้องผิดหวังอีก…”
“ดีมาก เช่นนั้นก็หยุดร้องไห้เสียเถิด” หลิวอันเซียงคลี่ยิ้มบางพลางจัดแจงทรงผมและเสื้อผ้าให้อีกฝ่าย
“กลับเข้าไปข้างในกันได้แล้ว วันนี้เป็นวันของเจ้า เจ้าต้องเข้าไปรับของขวัญและคำอวยพรเหล่านั้นอย่างสง่างามที่สุด ให้สมกับที่เป็นบุตรีของข้า”
หลิวอันเซียงจูงมือฉู่หลัน
