บทที่ 16 บทเรียนราคาแพง (1)
ขณะเดียวกัน ทางด้านฉู่หลันที่ยิ่งได้ฟังคำตำหนิรุนแรงเหล่านั้นมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งก้มหน้าต่ำจนคางแทบจะชิดอก ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจห้ามได้ ดวงตาคู่งามที่เคยฉายแววมีความสุขเมื่อช่วงเช้า บัดนี้กลับมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอด้วยความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจระบายออกมา
นางไม่มีความกล้ามากพอที่จะโต้แย้งแม้เพียงครึ่งคำ เพราะประสบการณ์อันโหดร้ายในอดีตสอนให้นางรู้ซึ้งว่า ด้วยสถานะที่ต่ำต้อยของนาง ต่อให้พูดความจริงออกไปก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี มีแต่จะถูกตราหน้าว่าสามหาวและปลิ้นปล้อนเพิ่มขึ้นเท่านั้น
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นเอง ฉู่หลันกลับสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออันอบอุ่นคู่หนึ่งที่วางลงมาบนไหล่ทั้งสองข้างอย่างมั่นคง สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นช่วยดึงสติที่กระเจิดกระเจิงของนางให้กลับคืนมาพร้อมกับน้ำเสียงอ่อนโยนที่ดังขึ้นข้างหู
“ไม่เป็นไร หลันเอ๋อร์อย่าได้กลัวไปเลย เจ้ายังมีแม่อยู่ทั้งคน…”
ฉู่หลันเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ก่อนจะสบเข้ากับแววตาอันอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นของหลิวอันเซียง
ในชั่วพริบตานั้นเอง ความเข้มแข็งที่เด็กสาวพยายามสร้างขึ้นมาก็พลันพังทลายลงไม่เป็นชิ้นดี นางไม่อาจเก็บงำความอัดอั้นได้อีกต่อไป จึงซบหน้าลงกับอกของมารดาบุญธรรมแล้วร้องไห้ออ
