ใด
ท่ามกลางเสียงชื่นชมและบรรยากาศแห่งความยินดี ฉู่หลันเริ่มรู้สึกถึงเกียรติยศที่หลั่งไหลเข้ามาหาตนเองเป็นครั้งแรกในชีวิต โดยมีหลิวอันเซียงยืนเคียงข้างดุจดั่งร่มไม้ใหญ่ที่ปกป้องนกน้อยให้กล้าโผบินสู่ท้องฟ้าอย่างทระนง
ขณะเดียวกัน ทางด้านฉู่ซือเยว่ซึ่งนั่งประจำตำแหน่งอยู่ถัดจากฉู่หยางไม่ไกล นางนั่งหลังตรงตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด
ยามที่เห็นสายตาชื่นชมของแขกเหรื่อทอดมองไปที่ฉู่หลัน สองฝ่ามือบางภายใต้แขนเสื้อไหมปักลายงดงามของนางก็พลันกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ เพื่อข่มโทสะเอาไว้ในใจ
เมื่อถึงจังหวะที่แขกเหรื่อกำลังให้ความสนใจกับการแสดงร่ายรำ ฉู่ซือเยว่จึงค่อย ๆ เอียงหน้ากลับไปส่งสายตาคมปลาบเป็นเชิงนัยบางอย่างให้มู่เถาที่ยืนเยื้องอยู่เบื้องหลัง สาวใช้คนสนิทผู้รู้ใจนายเพียงแค่สบตาครู่เดียวก็พยักหน้ารับคำสั่งอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ร่างของมู่เถาจะค่อย ๆ ลอบถอยห่างจากโต๊ะรับรอง แล้วปลีกตัวเร้นหายไปจากงานเลี้ยงที่แสนวุ่นวายอย่างเงียบงัน
ในขณะที่ฉู่ซือเยว่กำลังเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปากด้วยความย่ามใจนั้น นางกลับไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าทุกการเคลื่อนไหวของนางก่อนหน้านี้ ล้วนแต่ตกอยู่ภายใต้สายตาของหลิวอันเซียงทั้งสิ้น
แม้หลิวอัน
