งฉู่จิ้งหยวนวาวโรจน์ทันที
“นี่คือเงินหนึ่งหมื่นตำลึงทองที่ท่านต้องการ ข้าเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”
ฉู่จิ้งหยวนมองเงินจำนวนมหาศาลนั้นด้วยความซาบซึ้งใจ เขาคว้ามือเรียวของนางขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ
“ซูฉี ข้าขอบใจเจ้ามาก และต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ที่ต้องลำบากเจ้าเช่นนี้ ทว่าที่จวนของข้าเกิดปัญหาใหญ่ขึ้น ข้าเองก็จนปัญญาจะหาเงินจำนวนมากในเวลาอันสั้นได้เช่นกัน”
เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น สีหน้าแสดงออกถึงความซาบซึ้งใจอย่างชัดเจน แม้ว่าลึก ๆ ภายในใจของฉู่จิ้งหยวนจะรู้สึกเสียหน้าและอัปยศเล็กน้อยที่ต้องเอ่ยปากขอยืมเงินจากสตรี ทว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ก็บีบคั้นจนทำให้เขายอมกล้ำกลืนความรู้สึกเหล่านั้นลงไปแต่โดยดี
ทางด้านจ้าวซูฉีที่ได้ยินเช่นนั้น นางก็คลี่ยิ้มบางออกมาอย่างอ่อนโยน นิ้วมือเรียวยื่นไปเกลี่ยแก้มของเขาเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงหวาน
“เรื่องเพียงเท่านี้ท่านอย่าได้เก็บมาใส่ใจเลย เพื่อท่านแล้ว ต่อให้ต้องทุ่มเทมากกว่านี้ข้าก็ยินดี เงินหนึ่งหมื่นตำลึงนี้นับเป็นเรื่องเล็กน้อยนักสำหรับข้า”
คำพูดที่เต็มไปด้วยความเสน่หาของนาง ทำเอาฉู่จิ้งหยวนรู้สึกตื้นตันจนบอกไม่ถูก เขาโอบกอดนางอีกครั้งพลางกระซิบถ้อยคำเอาใจที่ข้างหู
“ซูฉี เจ้าดีต่อข้าที่สุด ในใต้หล้านี้คงไม่มีสตรีใดเปี่ยมด้วยน้ำใจและงดงามเท
