บทที่ 13 ปัญหาใหญ่คือเรื่องเงิน (2)
ฉู่จิ้งหยวนนิ่งงันไปในทันที ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เขาตกใจจนลืมความอับอายก่อนหน้านี้ไปเสียสนิท
เดิมทีเขาคิดว่าปัญหาทางการค้าของนางอาจจะแค่สะดุดชั่วคราว ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่ามันจะหนักหนาถึงขั้นต้องสิ้นเนื้อประดาตัว ขายร้านค้าออกไปจนเกลี้ยงเหลือเพียงโรงเตี๊ยมเดียวเช่นนี้
“กะ…เกิดอันใดขึ้นกันแน่? ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าการค้ามีปัญหาเพียงเล็กน้อยหรอกหรือ เหตุใดจึงเหลือเพียงแค่โรงเตี๊ยมแห่งเดียวได้เล่า ร้านค้าหลายสิบแห่งในย่านการค้าที่เจ้าเคยถือครอง…พวกมันหายไปไหนหมด!”
หลิวอันเซียงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา นัยน์ตาหงส์ที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับแดงก่ำและมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า นางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือราวกับคนใจสลาย
“ท่านพี่คงไม่รู้ ช่วงไม่กี่เดือนมานี้มีกลุ่มการค้าลึกลับโผล่ขึ้นมาควบรวมกิจการใหญ่ ๆ ในเมืองหลวงหลายแห่ง ก่อนจะหันมาเปิดกิจการแข่งกับเราโดยตรงเจ้าค่ะ ด้วยทุนของอีกฝ่ายหนากว่ามหาศาล พวกเขาจึงจงใจตัดราคาขายสินค้าในราคาต่ำ เพื่อแย่งลูกค้าจากร้านของเราไปเกินครึ่ง”
นางหยุดเว้นวรรคเล็กน้อย แสร้งปาดน้ำตาที่เริ่มไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างแนบเนียน
“หลายเดือนมานี้ข้าต้องแบกรับภาระขาดทุนมาตลอด จนในที่สุดหนี้สินท
