บ
ทที่ 12 ข่าวลือ (2)
สามวันต่อมา ข่าวลือเรื่องบุตรีอนุสกุลฉู่ที่ถูกปฏิบัติอย่างทารุณประหนึ่งทาสในจวนมั่งคั่ง ก็ได้แพร่กระจายออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ตามเหลาน้ำชาที่เคยเงียบสงัด บัดนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คน บรรดาบัณฑิตและชาวบ้านต่างนั่งล้อมวงวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเผ็ดร้อน
“พวกเจ้าเคยได้ยินหรือไม่? คุณหนูรองสกุลฉู่ผู้นั้นน่ะ ว่ากันว่านางต้องซักผ้าท่ามกลางหิมะจนมือน้อย ๆ แตกระแหงไม่มีชิ้นดี เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็บางจนแทบกันลมหนาวไม่ได้ ในขณะที่พี่สาวและพี่ชายร่วมบิดากลับเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง สวมผ้าแพรพรรณชั้นเลิศจากเจียงหนาน!” ชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับตบโต๊ะดังปังด้วยความอัดอั้น
“ข้ายังได้ยินมาอีกนะว่า…” สตรีวัยกลางคนลึกลับในวงสนทนาลดเสียงลงต่ำแต่แฝงไปด้วยความจิกกัด
“แม้แต่อาหารที่เหลือกินเหลือใช้จากพวกบ่าวไพร่ นางยังแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัส ต้องประทังชีวิตด้วยเศษข้าวบูดและน้ำแกงใส ๆ ช่างน่าสงสารนักที่เด็กสาวผู้หนึ่งต้องมาเผชิญชะตากรรมเยี่ยงทาสในจวนขุนนางใหญ่!”
ไม่เพียงแต่ในโรงน้ำชา แม้แต่ตามแผงขายผักหรือหน้าประตูเมือง หัวข้อสนทนาล้วนหนีไม่พ้นเรื่องหน้าเนื้อใจเสือของคนสกุลฉู่
“หึ! รองเสนาบดีกรมยุติธรรมงั้นรึ? ช่างน่าขันสิ้นดี!” พ่อค้าหาบเร่แค่นยิ้มหยัน
“ขนาดเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองยังป
