บทที่ 12 ข่าวลือ (1)
“ระ…เรียนคุณหนู เสบียงในห้องเครื่องเหลือเพียงเท่านี้จริง ๆ เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางก้มหน้าลงจนชิดอก
“เหลวไหล! จวนสกุลฉู่ออกจะใหญ่โต เสบียงจะมาหมดได้อย่างไร” ฉู่ซือเยว่ตวาดกลับเสียงแหลม ดวงตาฉายแววดุดันอย่างไม่ยอมใคร ก่อนที่นางจะฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าพลันเย็นชาขึ้นหลายส่วน
“เป็นพวกเจ้าตั้งใจยักยอกเสบียงไปเองใช่หรือไม่ หรือแอบเอาเงินค่าอาหารไปแบ่งกันเอง รีบสารภาพมาเดี๋ยวนี้!”
“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ! บ่าวไม่กล้าจริง ๆ” สาวใช้ผู้นั้นรีบทรุดตัวลงหมอบกับพื้น ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนก ก่อนที่นางจะอธิบายต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวอย่างร้อนรน
“ทะ…ทั้งหมดนี้ เป็นคำสั่งของฮูหยินเจ้าค่ะ ฮูหยินสั่งกำชับว่าให้จัดสำรับตามที่มี และสั่งให้ทุกคนรัดเข็มขัดให้แน่นที่สุดเจ้าค่ะ!”
“ท่านแม่สั่งอย่างนั้นหรือ?”
ฉู่ซือเยว่ชะงักค้างไปทันที ใบหน้างามบิดเบี้ยวด้วยความสับสนและไม่เชื่อหู
“จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านแม่รักข้าที่สุด ย่อมไม่มีวันยอมให้พวกเราต้องลำบากหรือกินอาหารชั้นต่ำเช่นนี้แน่ เจ้าโกหก!”
ทางด้านฉู่หยางที่นั่งเงียบมาตลอดกลับไม่ได้ร่วมผสมโรงอาละวาดไปกับน้องสาว นัยน์ตาคมกริบของเขาเหลือบมองไปยังบิดา และพบว่าฉู่จิ้งหยวนมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างน่าประหลา
