ยใจด้วยความโกรธจัดอยู่บนเตียง
ทันทีที่เห็นหน้าพี่ชาย ฉู่ซือเยว่ก็โผเข้าหาเขาทันที นางคว้าแขนเสื้อของฉู่หยางไว้แน่นพลางพร่ำบ่นออกมาด้วยความอัดอั้น น้ำตาแห่งความโกรธแค้นร่วงหล่นอาบแก้ม
“ท่านพี่! ท่านต้องจัดการให้ข้านะเจ้าคะ! เพราะนังฉู่หลันเพียงคนเดียวแท้ ๆ ชื่อเสียงของข้าถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว วันนี้ที่เหลาอาหารพวกสตรีชั้นต่ำเหล่านั้นกล้าดีอย่างไรถึงมาตราหน้าว่าข้าเป็นสตรีหน้าเนื้อใจเสือกัน! ข้าเกลียดมัน ข้าเกลียดมันนัก!”
ฉู่หยางมองดูน้องสาวที่กำลังร้องห่มร้องไห้ด้วยความสงสารจับใจ เขาโอบบ่าของนางไว้เบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน
“วางใจเถิดเยว่เอ๋อร์ เรื่องนี้ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่มีทางนิ่งเฉยแน่ พวกท่านกำลังหาทางจัดการเรื่องนี้ให้จบโดยเร็วที่สุด” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเน้นย้ำด้วยเสียงจริงจัง
“แต่ระหว่างนี้ เจ้าต้องอยู่เงียบ ๆ ในจวนไปก่อนสักระยะ อย่าได้ก้าวเท้าออกไปข้างนอก หรือก่อเรื่องอันใดให้สถานการณ์แย่ลงไปกว่านี้อีกเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”
ฉู่ซือเยว่เม้มปากแน่น บ่นอุบอิบในลำคออย่างไม่เต็มใจนัก ความไม่ยินยอมฉายชัดในแววตา ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่ดุดันของพี่ชาย นางจึงจำต้องพยักหน้ายอมรับปากแต่โดยดี
“เจ้าค่ะ ข้าจะยอมอยู่เฉย ๆ ตามที่ท่านพี่บอกก็ได้”
แม้ปากจะรับคำ ท