ตกเย็นของวันเดียวกัน บรรยากาศภายในจวนสกุลฉู่อึมครึมจนน่าอึดอัด ฉู่หยางเดินทางกลับถึงจวนเร็วกว่าปกติ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนสุภาพ บัดนี้กลับบูดบึ้งเคร่งเครียด เนื่องจากตลอดทั้งวันที่สำนักศึกษาหลวง หูของเขาต้องคอยรองรับถ้อยคำเสียดสีและสายตาดูแคลนจากเหล่าสหายเรื่องความฉาวโฉ่ในครอบครัว
เขาไม่รอช้ารีบมุ่งหน้าไปยังเรือนกุ้ยฮวาทันที ทว่าเพียงแค่ก้าวเท้าเข้าสู่เขตเรือน เสียงโครมครามของเครื่องเรือนที่แตกกระจายก็ดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ
โดยภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏสู่สายตาคือ เศษแจกันลายครามและถ้วยชากระเบื้องชั้นดีที่ถูกทุบจนกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยเกลื่อนพื้น และที่น่าเวทนายิ่งกว่าคือเหล่าสาวใช้สามสี่คนที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง ใบหน้าของพวกนางขึ้นรอยฝ่ามือสีแดงฉาน บางคนถึงขั้นมีเลือดกบปาก
“มู่เถา! รีบพาตัวพวกนางออกไปจัดการให้เรียบร้อย และสั่งปิดปากทุกคนในเรือนให้สนิท ห้ามใครพูดเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ออกไปแม้แต่คำเดียว!” ฉู่หยางสั่งการเสียงเฉียบขาดด้วยนัยน์ตาคมกริบ
มู่เถาที่ยืนหน้าซีดรีบกุลีกุจอพาสาวใช้ที่บาดเจ็บออกไปตามคำสั่งทันที
เมื่อคนออกไปแล้ว ฉู่หยางก็ถอนหายใจยาวเหยียดออกมา ก่อนจะก้าวเดินผ่านเศษซากข้าวของที่ถูกทำลายเหล่านั้นเข้าไปหาฉู่ซือเยว่ที่กำลังนั่งหอบหา
